Yokluğun İçimden Geçti

Yokluğun içimden geçti,
tıpkı iğneden geçen bir iplik gibi…
İnce, sessiz,
ama geçtiği yeri unutturmadan.

Sonra fark ettim,
yaptığım her şey
senin gönül desenlerinle işlenmiş.
Bir şarkının en sevdiğim yerinde sen,
bir kahvenin kokusunda sen,
gökyüzüne dalıp gittiğim bir anda yine sen…

Senden sonra hiçbir şey
eskisi kadar sıradan gelmedi bana.
Çünkü insan birini gerçekten sevince
hayatın en küçük ayrıntısına bile
ondan bir parça siniyor.

Bazen bir kelimede buluyorum seni,
bazen bir sessizlikte…
Bazen hiç beklemediğim bir anda
kalbimin kapısını çalıyorsun
ve ben, sanki biraz önce gitmişsin gibi
seni yeniden özlüyorum.

Yokluğun da garip…
Ne tamamen susuyor
ne de beni senden uzaklaştırıyor.
Aksine, her geçen gün
içimde başka bir yer buluyor kendine.

Ben seni unutmaya çalışmıyorum artık.
Çünkü bazı insanlar unutulmaz,
insanın içine karışır,
hayatının bir yerinde sessizce yaşamaya devam eder.

Sen de öyle kaldın bende…
Bir yarım kalmış cümle gibi değil,
her okuduğumda yeniden anlam kazanan
güzel bir şiir gibi…

Ve ben hâlâ
hayatın neresine dokunsam
senin izine rastlıyorum.

Belki de sevmenin en acı tarafı bu,
birini yanında olmadan da
her şeyin içinde taşıyabilmek…

Yokluğun içimden geçti,
ama seni benden alıp götürmedi.
Aksine,
seni içimde daha derin bir yere işledi.

Şimdi ne zaman kalbime dokunsam
orada biraz sen varsın…
Biraz özlem,
biraz sessizlik,
biraz da hâlâ adını koyamadığım
o güzel his…

Ve galiba ben seni
en çok da böyle seviyorum,
yanımda olmadığın hâlde
kalbimin en tanıdık yerinde…

…….

Belki bu şiirin her kelimesi benden çıktı ama eminim ki bir yerinde sen de kendini bulacaksın. Çünkü hepimizin içinde, adını anamadığı bir insan, söyleyemediği birkaç cümle, yarım bıraktığı bir hikâye var. Belki bir şarkının ortasında, belki gecenin sessizliğinde, belki de hiç beklemediğin bir anda aklına düşen biri…Eğer bu satırları okurken kalbinin bir yerinde tanıdık bir sızı hissettiysen, bil ki bu şiir biraz da senin için. Çünkü bazı özlemler yalnızca bir kişiye ait değildir, seven herkes, kendi sessizliğinde aynı duygunun bir ucundan tutar.