İyi İnsanlar Olduk Çünkü
İyi insanlar olduk çünkü bize sevgiyi de saygıyı da önce insan olmayı da öğrettiler. Birinin kalbini kırmanın ne demek olduğunu, bir gönle dokunmanın nasıl bir güzellik taşıdığını bilerek büyüdük. Büyüklerimizin sözlerinde edep, davranışlarında merhamet vardı. Bize çok şey öğretmediler belki ama insan kalabilmenin ne kadar kıymetli olduğunu yaşayarak gösterdiler.
Öyle her şeyi hesap ederek yaşamadık. Birine iyilik yaparken karşılığını düşünmedik, bir gönül alırken ne kazanacağımızı sormadık. Verdiğimiz sözün arkasında durduk, birinin derdini dinlerken kendi telaşımızı unuttuk. Çünkü bize göre insanın zenginliği cebindekilerle değil, yüreğinde taşıdıklarıyla ölçülürdü.
Bazen çok kırıldık, sustuk. Bazen hakkımız olmadığı hâlde özür diledik, sırf bir gönül daha fazla incinmesin diye. Bazen içimizde fırtınalar koparken karşımızdakine tebessüm ettik. Ama yine de kötüleşmedik. Hayat bize her zaman güzel davranmadı belki ama biz hayatın çirkinliklerine benzememeyi seçtik.
Şimdilerde bazı şeyler değişti. İnsanlar birbirini dinlemeden hüküm veriyor, sevginin yerini çıkarlar, samimiyetin yerini hesaplar alabiliyor. Bir selamın, bir hatır sormanın, içten bir nasılsın demenin bile kıymeti azaldı. Oysa biz küçük şeylerle mutlu olmayı bilen bir kuşağın çocuklarıydık. Bir sofranın etrafında toplanmayı, büyüklerin elini öpmeyi, komşunun kapısını çalmayı, birinin sevincine de hüznüne de ortak olmayı bilirdik.
Belki de bu yüzden hâlâ bazı şeylere fazla anlam yüklüyoruz. Bir sözün içten söylenmesini, bir bakışın samimiyetini, verilen bir sözün tutulmasını bekliyoruz. Çünkü biz sevgiyi göstermelik değil, yürekten yaşamayı öğrendik.
Ve ne yaşarsak yaşayalım, içimizdeki o temiz tarafı kaybetmek istemiyoruz. Kırıldık diye kırmayı, üzüldük diye üzmeyi, kötülük gördük diye kötülük etmeyi kendimize yakıştıramıyoruz. Herkesin değiştiği bir dünyada kendimizden vazgeçmemeye çalışıyoruz.
......
Bu yazı, geçmişin güzel izlerini hâlâ yüreğinde taşıyan, sevgiyle büyümüş, iyiliği ve merhameti hayatının bir parçası hâline getirmiş insanlara dair…
Öyle her şeyi hesap ederek yaşamadık. Birine iyilik yaparken karşılığını düşünmedik, bir gönül alırken ne kazanacağımızı sormadık. Verdiğimiz sözün arkasında durduk, birinin derdini dinlerken kendi telaşımızı unuttuk. Çünkü bize göre insanın zenginliği cebindekilerle değil, yüreğinde taşıdıklarıyla ölçülürdü.
Bazen çok kırıldık, sustuk. Bazen hakkımız olmadığı hâlde özür diledik, sırf bir gönül daha fazla incinmesin diye. Bazen içimizde fırtınalar koparken karşımızdakine tebessüm ettik. Ama yine de kötüleşmedik. Hayat bize her zaman güzel davranmadı belki ama biz hayatın çirkinliklerine benzememeyi seçtik.
Şimdilerde bazı şeyler değişti. İnsanlar birbirini dinlemeden hüküm veriyor, sevginin yerini çıkarlar, samimiyetin yerini hesaplar alabiliyor. Bir selamın, bir hatır sormanın, içten bir nasılsın demenin bile kıymeti azaldı. Oysa biz küçük şeylerle mutlu olmayı bilen bir kuşağın çocuklarıydık. Bir sofranın etrafında toplanmayı, büyüklerin elini öpmeyi, komşunun kapısını çalmayı, birinin sevincine de hüznüne de ortak olmayı bilirdik.
Belki de bu yüzden hâlâ bazı şeylere fazla anlam yüklüyoruz. Bir sözün içten söylenmesini, bir bakışın samimiyetini, verilen bir sözün tutulmasını bekliyoruz. Çünkü biz sevgiyi göstermelik değil, yürekten yaşamayı öğrendik.
Ve ne yaşarsak yaşayalım, içimizdeki o temiz tarafı kaybetmek istemiyoruz. Kırıldık diye kırmayı, üzüldük diye üzmeyi, kötülük gördük diye kötülük etmeyi kendimize yakıştıramıyoruz. Herkesin değiştiği bir dünyada kendimizden vazgeçmemeye çalışıyoruz.
......
Bu yazı, geçmişin güzel izlerini hâlâ yüreğinde taşıyan, sevgiyle büyümüş, iyiliği ve merhameti hayatının bir parçası hâline getirmiş insanlara dair…
Yorumlar 0