VAZGEÇTİĞİNİ SANDIĞIN YERDE

"Vazgeçtim." der insan.

Bazen yorgunluktan, bazen kırgınlıktan, bazen de ne kadar çabalarsa çabalasın hiçbir şeyin değişmediğini düşündüğü için...

Tam her şey bitti derken, içinde sessiz bir teslimiyet başlar. Artık dua etmeye bile mecali kalmadığını zanneder. Beklemekten yorulur, umut etmekten korkar.

Fakat insanın hesabıyla Rabb'in takdiri her zaman aynı değildir.

Sen "Artık olmuyor." dersin.

Rabbin ise, "Ben izin verdim mi ki?" diye hatırlatır sana.

Çünkü bazı kapılar sen vazgeçtiğin gün açılır. Bazı yollar, dönmeye karar verdiğinde önüne serilir. Kimi zaman da bütün çabaların bittiğini sandığın anda, hiç ummadığın bir yerden yeni bir başlangıç doğar.

İnsan çoğu zaman her şeyin kendi gayretiyle olacağını düşünür. Oysa hayat, sadece çabanın değil; vaktin, nasibin ve ilahî takdirin de eseridir. Her gecikme bir mahrumiyet değildir. Her bekleyiş de bir ceza değildir.

Belki de Rabb'in seni beklettiği yerde hazırladığı şey, senin hayal ettiğinden çok daha güzeldir. Çünkü O, kulunun sadece istediğini değil; hayırlı olanı da bilir.

Bu yüzden bazen vazgeçmek istediğinde, tamamen umudu bırakmak yerine durup düşünmek gerekir.

Belki biten, senin gücündür.
Ama rahmet bitmemiştir.

Belki tükenen, sabrındır.
Ama Rabb'in lütfu tükenmemiştir.

İnsan yeniden ayağa kalkmayı çoğu zaman kendi iradesiyle başardığını zanneder. Oysa nice başlangıçlar vardır ki, onları mümkün kılan yalnızca Allah'ın verdiği kuvvet ve kalbe düşürdüğü umuttur.

Bu yüzden hiçbir karanlık gecenin ardından "Artık sabah olmayacak." deme.

Çünkü sen vazgeçtiğini söylediğinde bile, eğer Rabb'in senin için bir kapı açmayı murat etmişse, o kapıyı kapatmaya hiçbir güç yetmez.

Bazen yeniden başlamak, senin kararın değil; Rabb'inin sana verdiği yeni bir fırsattır.

…

Hayat bazen bizi vazgeçmenin eşiğine getirir. Fakat her son sandığımız şey, gerçekten son değildir. İnsan elinden geleni yaptıktan sonra gerisini Allah'a bırakmayı öğrendiğinde, yeniden başlamanın mümkün olduğunu fark eder. Bu satırlar, umudunu kaybetmek üzere olan herkese, Rabb'in rahmetinin kulun umudundan daha büyük olduğunu hatırlatmak için yazıldı.