Kimsesizlerin Şehri

Şu an saatler kaçı gösterirse göstersin,
Senin kalbinde mevsim hep kıştır şimdi.
Bütün kuşlar göç etmiştir, bütün çiçekler boynunu bükmüş,
Ve güneş, senin olduğun o sokağa uğramayı çoktan unutmuştur.
Hangi limana sığınsan fırtına kopar,
Hangi ele tutunsan avucunda bir avuç hayal kırıklığı kalır.

"Unutursun" dediler değil mi?
Zaman her şeyin ilacıdır dediler...
Yalan!
Zaman sadece alışmanın adıdır, unutmanın değil.
Acıyla yaşamayı öğrenirsin, o sızıyı göğüs kafesinde bir süs gibi taşımayı öğrenirsin.
Ama unutamazsın.
Bir parfüm kokusu, bir sokak ismi, ya da bir şarkının o ilk üç notası...
Seni alır, o en çok kaçtığın yere, o en çok yandığın ana bırakıverir.

Bak dışarıya, şehir susmuş...
Sanki herkes bir sözleşme imzalamış sessizlik üzerine.
Sadece kırık kalplerin gürültüsü duyuluyor, eğer dinlemeyi bilirsen.
Bir kadının iç çekişi, bir adamın yumruğunu sıktığı o an,
Ve bir çocuğun hiç büyümemiş hayalleri...
Hepsi bu gece yarısı karanlığında birleşiyor.

Şimdi bir şarkı açacağım sana,
Sanki senin için yazılmış, sanki senin hikayeni anlatıyormuş gibi.
Kapat gözlerini ve bırak ruhun serbest kalsın.
Belki bir mucize olmaz bu gece,
Belki giden dönmez, belki yaralar kapanmaz...
Ama bu şarkı bittiğinde,
En azından bir anlığına, "anlaşıldığını" hissedeceksin.
Ve bu, bazen dünyadaki en büyük tesellidir.

Hadi, geceyi selamlama vakti...
Yalnızlığımıza, kırıklığımıza, geç kalmışlığımıza bir selam da bizden olsun.