Kara yazım alnıma mühür gibi vuruldu.
Hangi kapıyı çalsam yüzüme kapandı, kuruldu.
Ne yana baksam gölgem bile benden usandı.
Kader dedikleri şey içimde kor oldu, duruldu.
Geceyi örttüm üstüme, yıldızlar bile sönük.
Her umut yarım kaldı, her sevinç biraz dönük
Gül desem dilim yanar, sus desem içim çürür
Benim payıma düşen hep yarım, hep bölük
Bir rüzgar eser içimde, adı hüzünle anılır.
Ne dokunsa kalbime, iz bırakır, kanılır.
Gidenler dönmez oldu, kalanlar yabancı artık.
İnsan kendi içinde nasıl böyle yanılır.
Kara yazım, sen mi yazdın bu solgun hikayeyi?
Yoksa ben mi büyüttüm içimdeki zifiri geceyi?
Her satırda biraz daha eksildim fark etmeden.
Şimdi ne düşecek payıma beyaz kefenden?
Bir ömür suskunluğun gölgesinde tükendim.
Adımı çağıran yok, ellerim umutsuzca uzanmışken.
Toprak çağırır beni, sessiz ve derinden.
Nem varsa yarım kaldı, silinir birer birer dünden.
Bir dua düşer belki ardımdan geceden.
Ya da unutur giderler, bir iz kalmaz benden
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yap!