Her Yerdesin

Adını anmam yetiyor,
İçimde her şey sana dönüşüyor…

Sen,
Her yerdesin,
Mısralarımda,
Kahvemin kokusunda,
Sokağımdaki kırlangıçların şarkılarında
Ve güneşin bana selam verdiği penceremde…

Baharın baş döndürücü kekik kokularında,
Tenime değen en hafif rüzgârda,
Gecenin içime işleyen sessizliğinde…
Yani benim, sen olduğum
Her yerde…

Her yerimdesin…
Ruhumun, ruhunla kavuştuğu o derin yerde,
Nefesimin en sıcak anında,
Damarlarımda hızla akan kan gibi,
Denizle kum gibi,
Ayrılamayan, vazgeçemeyen…

Sen benim acılarımın gizemli reçetesi,
En karanlık anımda bile içimi aydınlatan,
Ruhumun odunsu yağmur kokusu,
İçimde dinmeyen bir özlem,
Dinmek bilmeyen bir çağrı gibisin…

Gözlerimi kapattığımda sen,
Açtığımda yine sen…
Kalbimin attığı her yerde,
Adın yankılanıyor içimde,
Sanki ben, seni yaşamak için varım…

Ve şimdi yeni bir gün başlamakta,
Şehir yavaş yavaş uyanıyor…
Ama ben çoktan sana uyanmışım,
Seninle yeniden doğmuşum gibi…

Ve her yerde,
Ve her yerimde yine sen olacaksın…
Sesimde, susuşumda,
Gülüşümde, hüznümde…

Yanımda olmasan bile,
Kalbimin en güzel yerinde,
Kalbimde bir sığınak,
Ruhumda sonsuzluk olacaksın…

Ve ben,
Her nefeste
Sende tamamlanıyorum…

Her yerdesin…
Ve ben her nefeste sende.

…..

Bilin ki bu sadece bir şiir değil, hissedilen bir gerçeğin kelimelere dönüşmüş hâlidir. Birini sevmekten çok, onda var olmayı anlatmak için yazıldı. Bazen bir insan hayatımıza gelmez, içimize yerleşir. Ve ondan sonra yanında olup olmaması pek bir şeyi değiştirmez… Çünkü o artık her yerdedir, en çok da içimizde. Sevmek böyle bir şey değil mi zaten? Asıl mesele, mesafeye rağmen sürebilen saygıda, sevgide ve sadakatte gizlidir. Çünkü bazı duygular uzaklığa değil, kalbe yazılır. Okuduğunuz için teşekkür ederim. Belki de hepimiz, bir yerlerde birine hâlâ içimizde yer veriyoruz.