Bu Şehirde Herkes Biraz Eksiktir

Şu an bu sesi duyan kim varsa,
Karanlık odasında bir başına tavanı seyreden,
Veya yollarda, far ışıklarının izinde hüznünü süren...
Biliyorum, hepiniz biraz eksiksiniz bu gece.

Kimi sevdiğinin sesine hasret,
Kimi bir "merhaba"nın sıcaklığına...
Kimi ise sadece anlaşılmak istiyor,
Konuşmadan, anlatmadan, sadece susarak.

Bu şehir, geceleri bir mezarlığa benzer aslında;
Gömülmüş umutların, sessizce vedalaşılan hayallerin şehridir.
Sokak lambaları, sanki ağlayan insanların gözleridir,
Sarı, soluk ve yorgun...

Sen ey dinleyici!
Sana "geçer" diyenlere inanma, sadece alışırsın.
Hüzün, kalbinin misafiri değil, ev sahibidir artık.
Öyle bir ev sahibi ki, kapıyı kimseye açmana izin vermez.

Bir bardak çayın soğuması gibidir hayat bazen;
Önce tadı kaçar, sonra sıcaklığı, en son da anlamı...
Elimizde kalan sadece acı bir tortu,
Ve kulağımızda çınlayan o eski, kırık plaklar.

Gece yarısı... Vakit tamam.
Eski bir hüzün sarıyor yine dört bir yanımızı.
Kapat gözlerini, bırak şehir ağlasın senin yerine.
Sen sadece dinle... Kalbinin atışını ve bu şarkının feryadını.