Bazı İnsanlar Sessizce Yer Eder

İnsan bazen birine neden bu kadar yakın hissettiğini açıklayamaz… 
Sanki yıllardır eksik duran bir cümle, 
onun gelişiyle tamamlanmış gibi olur… 

Kalabalığın içinde herkes birbirine benzerken, 
bir çift göz diğerlerinden ayrılır ansızın… 
İnsan dönüp tekrar bakmak ister… 
Çünkü bazı insanlar görülmez sadece, 
hissedilir… 

Ve sonra hayat devam eder görünürde… 
Sabahlar olur, yollar uzar, insanlar konuşur… 
Ama insanın içinde, kimsenin bilmediği başka bir dünya oluşur… 
Orada bir isim vardır yalnızca… 
Sessizce büyüyen, 
her düşüncede biraz daha derine yerleşen bir isim… 

Belki de gerçek bağlar böyle oluşuyordur… 
Kimse fark etmeden… 
Gösterişli cümleler kurulmadan… 
Sadece birinin varlığını bilmenin verdiği huzurla… 

Çünkü bazen insan, 
en çok yanında konuşabildiği kişiye değil; 
susarken bile içini sakinleştiren kişiye bağlanır… 

Ve geceler… 
Geceler insanın içindeki en gerçek hisleri ortaya çıkarır… 
Gündüz unuttuğunu sandığı ne varsa, 
sessizlikte yeniden oturur kalbinin tam ortasına… 

Belki şu an biri, 
hiç beklemediğiniz bir anda sizi hatırlıyordur… 
Bir şarkının arasında, 
yoldan geçen tanıdık bir kokuda, 
ya da ansızın durup gökyüzüne baktığı kısa bir anda… 

Ve belki siz bunu hiçbir zaman öğrenmeyeceksiniz… 
Ama bazı insanlar, 
hayatımıza dokunduktan sonra 
içimizde uzun süre yaşamaya devam eder… 

….

Bazı insanlar hayatımıza büyük cümlelerle değil;
sessizliğiyle, huzuruyla ve bıraktığı hislerle dokunur…
Bu şiir de tam olarak o görünmeyen duyguların izini taşıyor.