Yağmurlu Bir Bayram Sabahı

Sabah erkenden uyandım o gün.
Perdeyi hafifçe araladığımda dışarda ince ince yağmur yağıyordu.
Sokak sessizdi…
Bayram sabahına yakışan o eski kalabalıklar yoktu belki ama yine de havada tarif edilmez bir his vardı.

Çayın altını yaktım.
Bir yandan yağmuru izliyor, bir yandan içimde biriken özlemleri susturmaya çalışıyordum.
İnsan bazı bayramlarda çocuk gibi mutlu oluyor,
Bazı bayramlarda ise sadece sessizleşiyor.

Telefonuma baktım.
Gelecek mesajları düşündüm.
Uzakları düşündüm…
Aynı sofraya oturamadığım insanları,
Sarılmayı özlediğim yüzleri…

Yağmur hızlandı biraz.
Camdan aşağı süzülen damlaları izlerken içimden şu geçti:
“Demek ki gökyüzünün bile bugün söyleyemediği şeyler var…”

Bayram dediğin sadece yeni kıyafetler, kalabalık sofralar değilmiş meğer.
Bazen bir hatırlanış,
Bazen içten edilen bir dua,
Bazen de sessizce birini özlemekmiş.

O an anladım…
İnsan büyüdükçe bayramların sesi azalıyor belki,
Ama anlamı derinleşiyor.

Ve yağmur yağmaya devam ederken,
Ben içimden herkese iyi dilekler ettim.
Kırgın olanın kalbi hafiflesin,
Uzakta olan sevdiklerine kavuşsun,
Sessiz kalanların içi huzur bulsun istedim.

Çünkü bazı dualar yüksek sesle edilmez.
Bazı dualar sadece yağmura karışır…

…..

Bu yazı; yağmurlu bir bayram sabahının insanın içinde bıraktığı sessizliği, özlemi ve umudu anlatmak için kaleme alındı.
Kalabalıklar içinde bile yalnız hissedenlerin, uzaklarda sevdiklerini düşünenlerin ve bazı duyguları sadece içinde yaşayan insanların kalbine dokunabilmesi amacıyla yazıldı.
Çünkü bazı bayramlar neşeyle değil, sessiz dualarla hatırlanır…