Ve Bazen

Ve bazen,
Eski giysilerinden,
Tenine sinmiş alışkanlıklarından,
Pas tutmuş zincirlerinden
Kurtulmalı insan…
Kendi göğüne bakıp
Kendi rüzgârını bulmalı,
Kuşlar gibi
Korkmadan,
Özgürce uçabilmek için…


Ve bazen,
Neyden yapıldığını
Gerçekten öğrenmek için
Sert düşmeli insan…
Dizleri kanamalı biraz,
Kalbi çatlamalı yer yer.
Kırılacaksa kırılmalı,
Bozulacaksa bozulmalı…
Çünkü bazı şeyler
Ancak dağıldığında
Kendini ele verir.

Ve bazen,
Rüzgârın yüzüne çarpmasına
İzin vermeli insan,
Dalgaların bedenini sarsmasına…
Üşümeli, titremeli biraz…
Yaşadığını anlamak için.
Bir nefesin değerini,
Bir dokunuşun sıcaklığını
Unutmamak için…

Bazen
Düşmeli, kalkmalı,
Sevmeli, yanılmalı insan…
Acının en koyusundan geçip
Yine de yürüyebildiğini görmeli.
Kendi sınırlarını
Kendi elleriyle zorlamalı…
Sessizce,
Kimse görmeden
Dayanıklılığını sınamak için.
 

Ve bazen de
Küsmek yerine
Durup kendine bakabilmeli insan.
En çok kendini affetmeli önce…
Çünkü insan
En derin yarayı
Kendine açar bazen.
İncitmeden sevmeyi,
Beklemeden vermeyi,
Sessizce değer bilmeyi
Öğrenebilmesi için…

…..

İnsan bazen kendine de küser. Okuyan herkes, kendi “bazen”ini bulur içinde. Çünkü bu şiir tek bir hayatı anlatmak için yazılmadı, aksine, her insanın içinde sessizce duran kırılmaları, güçlenmeleri, susmaları ve yeniden başlamaları hatırlatmak için yazıldı. Belki bir cümlesi sana düşer, belki bir kelimesi uzun zamandır söyleyemediklerini hatırlatır. Ama en çok şunu anlatır. İnsan, en çok kendine benzediği anlarda kendini fark eder. Ve bazen en büyük dönüşüm, o fark edişin içinde sessizce başlar.