Zarifçe Yaş Almak

Zamanın eli değiyor artık daha derinden tenime, Geçip giden yıllar değil sadece, ben de değişiyorum.
Dün kıymet verdiğim ne varsa
Bugün başka bir anlamla bakıyor gözlerim.

Bazen dönüp geçmişe,
“Ne boş şeylere üzülmüşüm,” diyorum içimden.
Keşkelerim var elbet,
Ama artık gülümsüyorum onlara—
Çünkü biliyorum,
O hatalar da beni ben yapan izlerdi.

Sahip olunan her şeyin
İlk dokunuştaki ışıltısı sönüyor zamanla,
Ruh ise durulmuyor;
Yeni hazların, yeni anlamların peşinde.

Gençliğin o deli rüzgârı
Tutku, arzu, coşku…
Hepsi biraz daha dingin şimdi,
Biraz daha söz dinler hâlde.

Öğrendim;
Her şeyde mükemmel olunmaz,
Ve bazen en büyük bilgelik
Zorlamayı bırakıp akışa teslim olmaktır.
Çünkü bazı kapılar
Ancak vazgeçince açılır.

Zamanın hızına “dur” diyebilmek,
Günlük telaşların arasından sıyrılıp
Kendine küçük yalnızlıklar armağan etmek…
İşte ruhum orada nefes alıyor,
Orada iyileşiyor.

Her güzelliği herkese anlatmanın
Bir ağırlığı, bir bedeli olduğunu gördüm.
O yüzden artık
Biraz daha sadeyim,
Biraz daha içime dönük
Ve garip bir özgürlük bu.

Bazen sadece bir kitap,
Bir de kulağımda usul bir melodi…
Ve ben, olduğum yerden
Bambaşka dünyalara yolculuk ederim.

“Çok iyi tanıyorum” dediğim insanlar bile
Değişiyor zamanla
Meğer tanımak
Hiç bitmeyen bir yolculukmuş.

Hayatın sürprizleri var;
Mutluluk kadar hüzün de saklı içinde.
Kavuşmanın sevinci kadar
Ayrılığın, vedanın ve yokluğun da ağırlığı…
Ve insan, hepsine hazırlıklı olmayı öğreniyor.

Velhasıl…
Ne kadar yaşarsam yaşayayım
Bu yol bitmeyecek.
Öğrenmek, keşfetmek, olgunlaşmak
Hep benimle yürüyecek.

Ve ben diyorum ki:
Böyle yaş almak,
İşte böyle güzeldir yaşlanmak.

Not: 

Yaş almak değil mesele;
Anlayarak, kabullenerek ve hafifleyerek yaşlanmak… asıl güzellik orada. Sayılar neyi değiştirir ki?
Ruhunuz hep çocuk kalsın yeter.