Teşekkürler

Bugün içimde adı konmamış bir şükranla başlıyorum hayata.

Teşekkür ederim sevgili hayat,
bu sabah
perdemin ucunda sallanan ışığa,
camdan içeri çekingence sızan solgunluğa.

Gelenlere teşekkür ederim,
cümlelerinin kenarında kalıp
sonra sessizliğe karışanlara.

Gözyaşlarına da teşekkür ederim,
çünkü öğrettin bana
kendimi saklamadan durabilmeyi.

Kahkahalara da…
en yorgun yerlerimde
içimde unutulmuş kapıları aralayanlara.

Gerçekleşen hayallere teşekkür ederim,
ve gerçekleşmeyenlere de…
çünkü anladım ki
bazı şeyler varmak için değil,
insanın içinden geçmek için var.

Teşekkür ederim sevgili hayat,
kalbimin sebepsiz hızına,
durup dururken gelen o eski gölgeye.

Ve teşekkür ederim…
bir cümlenin ortasında
susarak anlatabildiğim anlara.

Bazen bir sokak lambasının titremesinde,
bazen elimde soğuyan bir bardak sessizlikte
fark ettirmeden dokundun bana.

Ve eğer bir gün yolum birine değerse,
içimde uzun zamandır kilitli bir yer açılırsa,
biliyorum sevgili hayat,
bu senin
sessizce bıraktığın bir işaret olacak.

Teşekkür ederim…
hem kalanlara hem gidenlere,
hem de kimseye anlatamadığım
o içten gelen dayanma hâline.

Ve en sonunda anladım ki,
hayat bazen sadece yaşamaktan ibaret değildir;
hissetmeyi öğrenmektir.

…….

Belki aynı şeyleri yaşamıyoruz ama aynı yerden hissediyoruz.
Her şeye teşekkürler… ve eyvallah, geride kalan ne varsa rüzgâra emanet.
Vesselam.