Sonsuzluğa Bakarken

Sonsuzluğa Bakarken

Sonsuzluğa bakarak izliyorum güneşin doğuşunu,
sanki dünyada hiçbir sıkıntı yokmuş gibi.
Sanki dün hiç yaşanmamış,
yarın daha gelmemiş gibi…

Aklım temiz, kalbim temiz.
İçimde kimseye söylemediğim ne bir kırgınlık,
ne de taşımak zorunda olduğum bir yük var artık.
Bıraktım hepsini gecenin karanlığında,
sabaha yalnızca kendimi getirdim.

Aldı dalgalar bütün derdi, kederi.
Her kıyıya vuruşunda biraz daha eksildi içimdeki ağırlık.
Bir dalga aldı kırgınlığımı,
bir diğeri sustuğum cümleleri…
Bir başkası da yıllardır içimde büyüttüğüm
o tarifsiz yorgunluğu aldı götürdü.

Deniz konuşmadı benimle,
ama beni herkesten daha iyi anladı.
Ben sustum, o dinledi.
Ben baktım, o içimde ne varsa
sessizce kıyısından aldı.

Güneş yavaşça yükselirken ufuktan,
gökyüzü de benimle birlikte aydınlandı.
Karanlığın sonsuza kadar sürmeyeceğini
bir kez daha hatırladım.

Meğer insanın bazen hiçbir şeye ihtiyacı yokmuş.
Ne uzun cümlelere,
ne cevaplara,
ne de geçmişi değiştirmeye…

Bazen yalnızca bir sabah yetermiş.
Bir deniz,
birkaç dalga,
ufuktan doğan bir güneş
ve insanın kendi kalbine yeniden dönebilmesi…

Bugün geçmişi affetmek istiyorum.
Beni kıranları değil belki,
ama onların bende bıraktığı izleri
artık taşımamak istiyorum.

Çünkü anladım ki
bazı şeyleri unutmak gerekmiyor;
sadece onlarla yaşamayı bırakmak gerekiyor.

Ben bugün biraz daha hafifim.
Çünkü hiçbir şeyi zorlamıyorum.
Ne hayatı,
ne insanları,
ne de kendimi…

Bırakıyorum.

Denize bırakıyorum içimde kalanları.
Rüzgâra bırakıyorum söyleyemediklerimi.
Güneşe bırakıyorum karanlıkta kalan yanlarımı.

Ve kendime yalnızca şunu söylüyorum:

Her doğan güneş,
hayatın hâlâ yeniden başlayabileceğini anlatır.

Belki bugün her şey değişmeyecek.
Belki bazı yaralar hâlâ sızlayacak.
Belki bazı insanlar hâlâ aklıma gelecek.

Ama ben artık biliyorum;

Hiçbir gece sonsuz değil.
Hiçbir acı aynı kalmıyor.
Hiçbir dalga kıyıya boşuna vurmuyor.

Ve insan,
en çok da kendine döndüğü sabahlarda
yeniden doğuyor.

Ben şimdi sonsuzluğa bakıyorum.
Güneş gözlerimin önünde yükseliyor,
deniz ayaklarımın altında susuyor.

İçim sakin…

Aklım temiz,
kalbim temiz.

Ve ilk defa uzun zamandır
hayattan hiçbir şey istemiyorum.

Sadece bu anın içinde kalmak,
güneşin doğuşunu izlemek
ve içimden sessizce şükretmek istiyorum.

Çünkü bazen huzur,
aradığımız bir yerde değil;
dünyanın bütün seslerinden uzaklaşıp
kendi içimizde bulduğumuz
sessiz bir sabahta saklıdır.

……….

Bu Yazının Amacı
Bu yazı, hayatın hızlı akışında yorulan.
kalbinde ağırlık taşıyan herkese
küçük bir hatırlatma olsun diye yazıldı.
Bazen durmak, nefes almak, içimize dönmek ve yeniden başlamak için sadece bir sabah yeter