Sessiz Bir İhtimal

Biraz zamana ihtiyacım var.

Her şeyin hemen olması gerekmiyor.

Bazen kalbin acele eder ama hayat kendi ritmiyle akar.

İnsan en çok da beklerken öğrenir sabretmeyi,

ve en çok da susarken duyar içindeki sesi.

İçimde kıpır kıpır dolaşan o küçük ihtimal…

Belki çok uzak, belki de sandığımdan daha yakın.

Adını koyamadığım ama varlığını hissettiğim bir şey.

Gece sessizliğinde daha belirgin,

gündüz kalabalığında bile kaybolmayan bir his.

Ne tam umut diyebiliyorum ona,

Ne de vazgeçebiliyorum.

Sanki ince bir ip gibi içimde,

Kopsa üzülürüm, kalsa beklerim.

Bazen “unut” diyorum kendime,

ama kalbim duymazdan geliyor aklımı.

 

Bir ihtimal işte…

Belki de sadece bir hayal,

ama insan en çok gerçekleşme ihtimali olan hayallere tutunur.

Çünkü o ihtimal, küçücük de olsa,

insanın içini yaşatan tek şey olur bazen.

 

Zaman geçtikçe anlıyorum,

her şeyin bir vakti var.

Zorladıkça uzaklaşan,

bıraktıkça yaklaşan şeyler var bu hayatta.

Belki de bu yüzden artık koşmuyorum.

Sadece yürümeyi seçiyorum,

kendimle, kalbimle, o ihtimalle birlikte.

Bazen düşünüyorum…

Ya hiç olmazsa?

Sonra içimden bir ses “ya olursa” diyor.

İşte ben o iki cümlenin arasında yaşıyorum.

Ne tamamen vazgeçebiliyorum,

ne de kendimi tamamen kaptırıyorum.

Belki bir gün, hiç beklemediğim bir anda,

O ihtimal gerçeğe dönüşür.

Ve ben “olmaz” dediğim yerden

yeniden başlarım hayata.

Belki de her şey tam olması gerektiği gibi olur,

eksiksiz ve zamansız değil,

tam vaktinde.

Şimdilik sadece zamana bırakıyorum.

Çünkü bazı şeyler zorlanınca değil,

olması gerektiği anda olur.

Ve ben artık öğrendim;

her gecenin sabahı olduğu gibi,

her bekleyişin de bir anlamı var.

İçimdeki o kıpırtı bazen yoruyor beni,

bazen de hayatta tutuyor.

Ama ne olursa olsun,

onu tamamen susturmak istemiyorum.

Çünkü o his,

hâlâ bir şeylere inanabildiğimi hatırlatıyor bana.

 

Ve ben…

O an gelene kadar

içimdeki o küçük kıpırtıyı

sessizce saklıyorum.

Belki kimse bilmeyecek,

belki kimse görmeyecek,

ama ben hep hissedeceğim.
 

Çünkü bazı duygular anlatılmaz,

sadece yaşanır…

ve bazı ihtimaller,

gerçek olmasa bile

insanın içinde bir ömür yer eder.

                                                 …

Bazen sadece beklemek gerekir; net bir cevap olmadan, acele etmeden, olduğu gibi.
Bu metin de tam olarak o anların, o sessiz iç dünyaların bir yansımasıdır.