Sana İçimi Döksem

Bir gece,
Yıllardır taşıdığım her şeyi bırakmak istedim birinin avuçlarına…

Uzun zamandır sustuğum ne varsa,
Biriken kırgınlıklarımı,
Kimse görmesin diye derinlere sakladığım o yorgun yanımı…

Kimi zaman anlatmak gelmiyor içinden.
Çünkü her kelime,
Bazı acıları yeniden yaşamaktır.

Ama ruhun en derininde de bir yer var;
Sustukça ağırlaşan…

Ben de tam o gece düşündüm;
Sana içimi döksem,
Toplar mıyız birlikte?

Yoksa sen de herkes gibi,
Dağıldığım yerde sessizce uzaklaşır mıydın?

Ne var ki bazıları,
En derin yaralara dokunmadan önce bile can yakıyor.
Bir cümleyle küçültüyor hislerini,
Bir bakışla susturuyor çocukluğundan kalan sesi…

Oysa ben,
İlk defa güçlü görünmek istememiştim.
İlk defa "iyiyim" demeden durmak istemiştim birinin yanında.

En çok da,
Kendini saklamaktan yoruluyor insan…

Gülüyorsun,
Konuşuyorsun,
Herkese iyi görünüyorsun…
Ama gece olunca,
Ruhuna sessizce çöken bir dünya oluyor.

Kimse anlamıyor.
Herkes gözyaşını görüyor,
Ama sessizce büyüyen yorgunluğu fark etmiyor.

Ben sadece biri olsun istedim…
Cümlelerimi düzeltmeye çalışmadan dinleyen.
Hemen çözüm sunmayan.
Yaralarımı küçümsemeden yanımda duran biri…

Bazen tek ihtiyaç,
Nasihat değil.
Sadece,
Gitmeyen bir varlık…

Çünkü bazı geceler vardır;
Uyuyamazsın…
Yalnızca düşüncelerinin arasında usulca kaybolursun.

Ve ne garip…
En derin yalnızlık,
Kalabalığın ortasında hissedilir.

O gece uzun uzun sustum.
Yıllardır taşıdığım her şeyi düşündüm.
Kırıldığım insanları,
Yarım kalan cümleleri,
Derinlere gömdüğüm anıları…

Sonra fark ettim ki,
Ben aslında kimsenin beni kurtarmasını beklemiyordum.

Sadece,
Dağıldığımda korkmadan yanımda kalacak bir yürek arıyordum.

Çünkü bazen insanın istediği toparlanmak değildir.
Bazen sadece,
Parçalarını saklamadan var olabilmektir…

Ve belki de bir gün,
Birinin yanında ilk kez susarken huzurlu hissedeceğim.

İşte o zaman anlayacağım;
Bazıları yara açmak için değil,
Dağılmış parçalarını sessizce tutabilmek için giriyor hayatımıza…

…

Bu yazı; güçlü görünmeye çalışırken sessizce yorulan, duygularını içinde taşıyan ve yalnızca yargılanmadan dinlenilmeyi isteyen herkes için kaleme alındı. Bazen insanın en büyük ihtiyacı bir çözüm değil, yanında kalacak bir yürektir. Bu satırlar, suskunlukların da bir dili olduğunu hatırlatmak ve okuyan herkesin kendi iç sesinde bir parça bulabilmesi umuduyla yazıldı.