Radyo Susmaz

Seslerin içinde yıllardır bir yer var… müziğin sadece kulakta değil, insanda yaşadığı.

Benim için müzik sadece ses değil…
bir gıda gibi, bir nefes gibi.

Zamanla sadece dinlemek olmadı bu yolculuk.
Seslerin arasına insanlar girdi.
Tanıdıklarım oldu, arkadaşlıklar kurdum.
Bazen aynı frekansta buluştuk,
bazen yollarımız farklı yönlere savruldu.

Çünkü her şey tanımakla başlıyordu aslında.
Anlamakla… keşfetmekle…
Ve her yeni ses, her yeni insan
içimde başka bir yere dokundu.

Bazen ilkleri yaşadım burada.
Bazen iyi günler, bazen kırılgan anlar…
Ama hepsi bir şekilde birikti içimde.
Bir radyonun sadece müzik değil,
bir hayat gibi akabileceğini öğrendim.

Demiştim ya…
her yolculuk tanımakla başlar diye.
Ama burada bunun ötesi vardı.
Bir vefa vardı, emek vardı,
görmezden gelinemeyecek kadar gerçek.

O yüzden gitmekten çok, kalmayı seçtim.
Her şeye rağmen.

Çünkü bazı yerler insanın içinden kolay çıkmaz.
Bazı insanlar, bazı anlar…
bir şarkının içine saklanır ve orada kalır.

Ve ben şunu öğrendim:
güzel hatıralar
her şeyin üstünde kalabiliyor.

Ve zaman geçtikçe fark ettim,
burada sadece müzik dinlemedim ben.
Bir hayatın ritmine karıştım,
farkında olmadan değiştim içinde.

Bazen bir şarkı başladı,
ve ben birine çok şey anlattım o anın içinde.
Bazen sustum…
ama susarken bile anlaşıldığımı hissettim.

İnsanlar geçti buradan,
bazıları kaldı, bazıları uzaklaştı.
Ama her biri bir iz bıraktı
bir melodi gibi, silinmeyen.

Ve şunu öğrendim en çok:
kalmak bazen en zor seçimdi.
Ama bazı bağlar vardır ki
insanı gitmeye değil, sabretmeye çağırır.

Bir yerden sonra anladım,
burası sadece bir radyo değildi.
Bir hatıra defteri gibiydi…
her şarkıda açılan bir sayfa.

Ve ben o sayfaların arasında
kendimi de buldum zamanla.
Eksik yanlarımı,
gülüşlerimi, sessizliğimi…

Belki de bu yüzden kaldım.
Çünkü bazı yerler sadece dinlenmez,
yaşanır.

Ve ben burada
çok şey yaşadım…
ama en çok da
kalmanın anlamını öğrendim.

Kalmak, en uzun şarkıymış meğer.

…

Bu yazı, uzun zamandır içinde olduğum bir yolculuğun iç sesidir. Müziğin sadece dinlenmediği, içime işlediği bir yerde geçen zamanların, tanışmaların ve izlerin bir yansımasıdır. Burada sadece şarkılar değil, insanlar, anlar ve duygular da birikti. Bazen öğrendim, bazen sustum, bazen de içimde büyüyen şeyleri kelimelere döktüm. Kalmak ya da gitmek arasında değil aslında mesele… Gitmek en kolayıdır ve ben kolay olan hiçbir şeyi sevmedim. Çünkü bazı yerler ve bazı hatıralar, insanın içinde kendine bir yer edinir. Okuyan herkesin kendi hikâyesinden bir parça bulabilmesini dilerim.