Bazı Şeyler Satılık Olsaydı

Bazı şeyler satılık olsaydı…

Param yetmezdi belki,
ama yine de her şeyimi ortaya koyardım.
Bir ömür, bir nefes, hatta kalan tüm gücüm…
Yeter ki geri alabilseydim o eksilen yerleri içimden.

Mesala,

Annemin omuzlarındaki yorgunluğu satın alırdım önce.
Sadece yorgunluk değil o,
birikmiş suskunluklar, yarım kalmış cümleler,
geceleri kimse duymasın diye içine attığı o ince sızılar…
Hepsini alır, kendi omuzlarıma yüklerdim.
Bir gün olsun,
hiçbir şey olmamış gibi hafif uyansın isterdim.

Babamın yarım kalan hayallerini alırdım sonra,
kim bilir hangi karanlık köşede unutuldu…
Belki bir çekmecede,
belki “şimdi sırası değil” diye bir anda terk edildi.
Onları bulur, tozunu siler,
“devam et” derdim ona,
çünkü bazı hayaller yarım kalınca
insanın içi de yarım kalıyor.

Ve kendim…
En çok da kendimi arardım.
Fark etmeden kaybettiğim o çocuğu…
Gülüşü bu kadar ağır olmayan,
kalbi bu kadar erken yorulmayan,
düşünmeden sevip, düşünmeden inanabilen o halimi…
Onu geri almak için ne gerekiyorsa verirdim.
Çünkü büyümek dedikleri şey,
biraz da eksilmekmiş meğer.

Bazı şeyler satılık olsaydı,
gece yarıları içime çöken o tarifsiz boşluğu da değiştirirdim.
Adını koyamadığım ama her şeyi susturan o hissi…
Biraz huzurla takas ederdim mesela,
ya da birinin “buradayım” diyen sesiyle.

Söyleyemediğim sözleri satın alırdım sonra,
tam zamanında, tam yerinde söylemek için…
“Gitme” demediğim anları,
“seviyorum” demeye geç kaldığım günleri,
bir daha yaşamak için ne gerekiyorsa verirdim.
Çünkü bazı suskunluklar,
insanın içinde ömür boyu yankılanıyor.

Bir de vedaları…
Daha az acıtan vedalar isterdim.
İnsanların ansızın eksilmediği,
alıştıra alıştıra gittiği,
geride kalanların bu kadar kırılmadığı vedalar…

Ama ne kadar istesem de biliyorum;
bazı şeyler hiçbir zaman satılık olmayacak.
Ne annemin içindeki yorgunluk,
ne babamın suskun hayalleri,
ne de içimde sessizce büyüyen o kayıp çocuk…

İnsan, en çok geri alamadıklarıyla yüzleşiyor.
Ve her gün biraz daha anlıyor ki,
bazı yaralar iyileşmiyor…
sadece insan, onlarla yaşamayı öğreniyor.

-------------------------------------------------------------------------------------------

Editör Notu:

Birşeyler karalamak, kaleme almak yazıya dökmek.. kimi zaman yetenek, kimi zaman gönül, kime zamanda yaşanmışlık ister. İşte bu satırlarda bazı yaşanmışlıkların, içine atılmış onca şeyin bir nebze olsa dışa vurumu olarak döküldü kağıda.. Keşke demenin bir farklı versiyonu gibi.. "keşkelerin" yerini hiç “iyi ki ye” bırakmadığını bildiğimiz halde..