Ortası Yok

Birinin seni düşündüğünü bilmek…görünmeyen bir ateş gibi düşer içine.
Adını koyamazsın,
ama üşüyen bir yerin ısınır usulca.

Ve bir ses, çok derinden fısıldar.
yalnız değilsin. 

Sevgi… görünmeyeni görünür kılar,
bir kalbin kapısını
başka bir kalbin eşiğine bırakır.
Uzak dediğin ne varsa,
anlamını orada bulur.

Saygı… sessiz bir omurga gibi taşır her şeyi. Sevginin yönünü çizer,
onu savrulmaktan alıkoyar.

Güven… toprağın altındaki kök gibi.
Görünmez, ama onsuz hiçbir şey tutunamaz hayata. En güzel hisler bile
eksik kalır, yarım kalır.

Ve insan… üç duygunun arasında büyür,
üç duygunun içinde değişir,
bazen de en çok orada iyileşir.

Sonra anlar. akıl ve duygu iki ayrı yol değildir.
Sadece aynı dili unutmuş
iki eski dosttur.

Biri “git” diye seslenir,
diğeri “kal” diye direnir…
ve insan, tam o arada
kendine rastlar.

Belki de mesele
sessizliği bozmak değil,
o iç çatışmayı duymaktır.

Çünkü duygular
susturulmak için değil,
yaşanmak ve anlaşılmak için vardır.

Ve en sonunda şunu öğrenirsin. 
Ya hissedersin, ya kaçarsın. 
Ortası yoktur.