Nostaljinin Sesi

Ben geçmişin içinden yürüyüp gelmiş bir insanım
Biraz sabrın, biraz özlemin, biraz da sessizliğin içinden geliyorum.
Kalabalıklar içinde değil, hatıraların derinliğinde yaşayanlardanım…

“Merhaba, selamlarımı iletirim” diye başlayan mektupların
satır aralarında gizlenen özlemlerden geliyorum.
Cevabı günler sonra gelen,
ama her kelimesi yüreğe dokunan zamanlardan…

Bir fotoğrafın çıkması için günlerce beklediğimiz,
anıların sabırla çoğaldığı zamanlardan…
Telefon kulübelerinde jeton sesiyle heyecanlandığımız,
sözlerin kısa ama anlamının derin olduğu zamanlardan…

Kasetleri kalemle geri sardığımız,
bir şarkıya ulaşmanın bile emek istediği zamanlardan…
Hayallerimizi kaset raflarında aradığımız,
her melodide kendimizi bulduğumuz zamanlardan…

Tek kanalın bile yettiği,
siyah beyazın içimizi ısıttığı zamanlardan…
Bir kesinti olduğunda ekranda beliren o tanıdık görüntüyle
bile bağ kurduğumuz günlerden…

Azın değerli, beklemenin anlamlı olduğu zamanlardan…

Siyah önlük, beyaz yakayla büyüdüğümüz,
hayatın erken öğrettiği zamanlardan…
Cumartesileri bile okul kokan,
çocukluğun aceleyle büyüdüğü günlerden…

Birini sevmenin cesaret olduğu,
bir sözün ömür boyu sürdüğü zamanlardan…
Güvenin kolay kurulmadığı ama
kuruldu mu asla yıkılmadığı zamanlardan…

Sokakların bize ait olduğu,
oyunların tozla, kahkahayla yazıldığı zamanlardan…
Üstümüz kirlenirken
içimizin tertemiz kaldığı zamanlardan…

Dalından koparılan meyvenin,
yürekten kurulan dostlukların zamanlarından…
Sofraların sade ama bereketli olduğu,
azla yetinmenin huzur verdiği zamanlardan…

İyi ki o zamanlardanım…

Bir bakışın anlam taşıdığı,
bir sözün senet olduğu zamanlardan…
Kapıların kilitlenmediği,
komşuluğun kendiliğinden başladığı zamanlardan…

Bir acı olduğunda herkesin sustuğu,
bir sevinç olduğunda herkesin çoğaldığı zamanlardan…

Ama şimdi…
Ne o sesler var,
ne o bekleyişler…
Ne aynı sabır,
ne de aynı vefa…

Ben o günleri özlüyorum…
Sadece geçen zamanı değil,
o zamanın insanını özlüyorum…
Çünkü asıl kaybolan zaman değil,
o zamanı güzel kılan yüreklerdi. 

……..

Bu satırları okuyanlara küçük bir not bırakmak istedim. Belki siz de bir yerlerde kendinizi bulursunuz diye… Eğer bu yazıyı okurken içinizde bir sızı, küçük bir gülümseme ya da derin bir özlem oluştuysa, bilin ki aynı yerden geliyoruz. Ve ne kadar değişirse değişsin zaman, ben o eski duyguları taşıyan son insanlardan biri gibi yoluma devam ediyorum. Sevgiyle… Eski zamanların bir insanı…