Kalbini Kaybetmeden Yürümek

Bir gün hayat sana her şeyi aynı anda öğretmeye çalışacak.
Kimi insanları kaybedecek, kimi sessizliklerde kendini arayacaksın.
Ve o zaman anlayacaksın, insanı en çok yoran şey yaşadıkları değil, içinde taşıdıklarıdır.

Zamanla anlayacaksın…
İnsan bazen bir dağın altında kalmaz,
bir sözün ağırlığında yorulur.
Bir bakış kırar içini,
bir sessizlik tüketir gecelerini.
Ve büyümek dedikleri şey
çoğu zaman yaralarını saklamayı öğrenmektir.

Bir gün dönüp arkana baktığında
en büyük savaşların kimseye karşı olmadığını göreceksin.
Ne hayata,
ne insanlara,
ne de kadere…
Asıl savaş,
içindeki iyiliği kaybetmeden yürüyebilmektir.

Çünkü dünya değiştirmeye çalışır insanı.
Kimi zaman sert ol der,
kırmadan yaşayamazsın.
Kimi zaman sus der,
çünkü iyi niyetin incinir.
Ve her hayal kırıklığında
kalbin biraz daha yorulur.

Ama yine de…
bir çocuğun başını okşayabiliyorsan,
bir yabancının derdine üzülüyorsan,
hala gökyüzüne bakıp umut edebiliyorsan,
işte o zaman kaybetmemişsin demektir.

Zamanla anlayacaksın,
insanın karşılaşabileceği en büyük sınav
devam edebilmektir.
İyi kalmaya devam edebilmek…
Sevmeye devam edebilmek…
Kalbini kirletmeden yaşayabilmek…

Çünkü kötülük bulaşıcıdır,
insan gördüğüne dönüşür biraz.
Canı yanan can yakmayı öğrenir,
aldatılan güvenmemeyi,
terk edilen uzak durmayı…
Ama bazı insanlar vardır,
acılarına rağmen kimseyi eksiltmezler.
İçlerinde kopan fırtınaları
başkasının üzerine yağdırmazlar.

İşte gerçek güç budur.
Bağırmak değil,
öfkeyle kırıp dökmek değil.
Bütün karanlığa rağmen
içindeki ışığı söndürmemektir.

Bir gün herkes yorulur.
Herkesin içinde biraz kırgınlık birikir.
Ama önemli olan,
o kırgınlığın seni başka birine dönüştürmesine izin vermemektir.

Çünkü hayat sonunda şunu öğretir.
İnsan en çok da
kalbini temiz tutabildiği kadar insandır.

Ve belki de bu yüzden
en güzel insanlar
en çok acı çekmiş olanlardır.
Çünkü onlar,
acıya rağmen güzel kalabilmenin ne demek olduğunu bilirler.

Zamanla anlayacaksın…
Her şey geçer.
Bazı insanlar gider,
bazı yaralar kapanır,
bazı geceler unutulur.
Ama geriye hep şu kalır.
Nasıl biri olduğun.

Bu yüzden ne olursa olsun
iyi kal.
Biraz eksilsen bile merhametini kaybetme.
Canın yansa da sevgiden vazgeçme.
Ve dünya seni değiştirmeye çalışırken
kalbini temiz tutmaya devam et.

Ve unutma…
Hayat bazen seni defalarca sınayacak.
Ama sen, incinmiş olsan bile inciten tarafta olma.

Çünkü günün sonunda insanı ayakta tutan şey
ne gücü, ne de kazandıklarıdır.
Bir kalbe iyi gelebilmiş olmak,
karanlığın içinde bile ışığını kaybetmemiş olmaktır.

…..

Bu satırları yazarken kusursuz cümleler kurmaya çalışmadım.
Sadece insanın bazen içinden geçen ama kimseye anlatamadığı duygulara dokunmak istedim. Belki hepimiz biraz kırgınız, biraz yorgun…Ama yine de içimizdeki iyiliği kaybetmeden devam etmeye çalışıyoruz.