İçimde Kalan

Bazen insan, birini sevmeyi seçmez.
Sadece olur.
Sanki kader, kalbin içine imzasız bir cümle bırakır ve sen onu ömür boyu silmeye çalışırsın ama mürekkep derine işlemiştir artık.

Ben seni sevdim.
Bunu bilmedin.
Belki de hiç bilmeyeceksin.

Senin gülüşün, benim içimde yankısı hiç dinmeyen bir boşluk oldu.
Konuştuğun her cümle, bende cevapsız kalmış bir dua gibi asılı kaldı havada.
Ve ben…
O duaların hiçbirine cevap gelmeyeceğini bile bile her gece aynı yere diz çöktüm.
 

Kavuşmak yoktu bize.
Zaten hikâyemiz başlarken sonu yazılmıştı.
Benim tarafımda engeller vardı; görünmeyen duvarlar, söylenmeyen yasaklar, adı konmamış mecburiyetler…
Senin tarafında ise hayat, beni hiç içermeyen bir düzen gibi akıyordu.

Ben hep dışarıdan baktım sana.
Bir camın arkasından, yağmurun çizdiği izlere karışarak.
Dokunmadan sevmeyi öğrendim.
Sevip de susmayı.
İçimde büyüyen bir yangını “geçer” diyerek beslemeyi.
 

Ve şimdi anlıyorum…
Bazı aşklar yaşanmak için değil, saklanmak için doğar.
Benimki de öyleydi.
Adını hiç söylemeden büyüttüğüm, kimseye göstermeden taşıdığım, kendi içimde bile gizlediğim bir felaket gibi.

Senin haberin yoktu.
Olmasın da belki…
Çünkü bazı gerçekler öğrenildiği an insanın içini yakar, geri dönüşü olmaz.

Ben seni, hayatımın en sessiz yerinde sakladım.
Kalabalıkların içinde en yalnız noktaya gömdüm.
Ve her “iyiyim” deyişimde biraz daha öldüm.

Şimdi geriye tek bir şey kalıyor:
Sönmüş bir hikâye.
Başlamış ama hiç yazılmamış gibi duran bir aşk.
Ne başlangıcı tam, ne de sonu tamam.
 

Ama en çok da şu kalacak bende…
Söylenmemiş bir veda.

Çünkü bazı vedalar ağızdan çıkmaz.
İçte patlar.
 

Ve bazı aşklar…
İnsanı terk etmez.

İnsanı içeriden bitirir.