Birinin hayatına girmek
bir hikâye başlatır,
ama nasıl çıktığın
o hikâyenin nasıl hatırlanacağını belirler.
Her şey sonsuz değildir.
Bazen yollar sessizce ayrılır,
bazen sevgi bile yetmez kalmaya.
Ama vedalar…
vedalar iz bırakır.
Yarım bırakılmış cümleler,
kapısı aralık vedalar,
“belki”lere sığınan sözler…
kalpte uzun süren bir yankıya dönüşür.
Oysa netlik, ilk anda can yakar
ama zamanla yarayı kapatır.
Açık bir söz, dürüst bir neden,
tutarlı bir duruş…
bir vedanın en sade saygısıdır.
Anıları incitmeden,
yaşananı küçültmeden,
birbirine iyi gelmiş zamanları inkâr etmeden
gitmek mümkündür.
Çünkü bazı gidişler
yıkmaz, tamamlar.
Ve insan anlar
nasıl sevdiğin değil,
nasıl gittiğin anlatır seni.
…
Bazen bir hikâyenin değeri, nasıl başladığından çok nasıl bittiğinde saklıdır. Bu satırlar, vedanın da bir sorumluluk ve saygı biçimi olduğunu hatırlatmak için yazıldı.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yap!