Bugün Çocuk Olmak İstiyorum

Bazen insan büyüdükçe yaş alır ama ruhu sessizce çocukluğunu aramaya devam eder…

Bu gün keşke çocukluğuma geri dönebilseydim…
Kahkahaların sonsuz olduğu, hayallerimizin korkularımızdan daha büyük olduğu o zamanlara yeniden gidebilseydim.
Yeniden küçük bir çocuk olmak istiyorum, korkusuzca yaşayan, dünyayı kocaman bir oyun alanı gibi gören ve hayatı yalnızca mutlulukla dolu bir rüya sanan o tasasız çocuğa dönüşmek istiyorum.

Çocukken dünyamız ne kadar basit, ne kadar masumdu…
Her şeyin içinde görünmeyen bir sihir vardı sanki.
Sabah güneşi yalnızca doğmazdı, umut getirirdi.
Pencereden içeri süzülen ışık yeni bir başlangıcın habercisi gibiydi.
Gece olduğunda ise karanlık korkutucu değil, huzur veren masalsı bir dinlenmeydi.
Gökyüzü daha mavi, bulutlar daha beyaz, yağmur bile daha güzeldi.
Her mevsim ayrı bir heyecan taşırdı içinde.
Sonbaharda düşen yapraklar bile oyun sebebiydi bizim için.
Kışın yağan kar mucize gibi görünürdü gözümüze.
İlkbaharın çiçekleri ve yazın bitmek bilmeyen günleri hayatın en büyük hediyesi gibiydi.

O zamanlar zaman diye bir yük yoktu omuzlarımızda.
Saatleri düşünmezdik.
Geçmişin pişmanlığıyla ya da geleceğin korkusuyla yaşamazdık.
Sadece anın içinde vardık.
Bir kuşun peşinden koşmak, sokakta saatlerce oyun oynamak, sebepsiz yere kahkahalar atmak yeterdi mutlu olmaya.

Endişe nedir bilmezdik…
Gerginlik, kaygı, yetişme telaşı, hayatın ağır sorumlulukları bize tamamen yabancıydı.
Her problemin çözümü çok basitti o zamanlar.
Bir gülümseme yeterdi bazen.
Annemizin sıcak bir kucağı bütün kırgınlıklarımızı bir anda unutturabilirdi.
Ağladığımızda dünya başımıza yıkılmış gibi hissederdik belki ama birkaç dakika sonra yeniden gülebilirdik.
Kalbimiz kin tutmayı bilmezdi çünkü.

Şimdi düşünüyorum da…
Mutluluk ne kadar küçük şeylerin içinde saklıymış aslında.
Rengârenk bir oyuncak, yeni alınmış bir balon, sokakta arkadaşlarla oynanan bir oyun, yağmur altında sırılsıklam olmak ya da gece uyumadan önce dinlenen bir masal…
Bunlar dünyadaki en büyük mutluluklardı bizim için.

Şimdi ise büyüdük.
Zaman geçti.
Hayat bize birçok şey öğretti ama içimizdeki bazı güzellikleri de sessizce alıp götürdü.
Eskisi kadar kolay gülemiyoruz artık.
Kalbimiz yoruluyor bazen.
Düşünceler ağır geliyor.
İnsan büyüdükçe sanki biraz eksiliyor.

Ben bugün yeniden çocuk olmak istiyorum…
Sabah uyandığımda hiçbir şey düşünmeden güne başlayabilmek istiyorum.
Bir kelebeği dakikalarca izleyebilmek, küçük şeylerden kocaman mutluluklar çıkarabilmek istiyorum.
İnsanlara korkmadan güvenmek, kırılmayı bilmeden sevebilmek istiyorum.
Kalbimin yeniden o eski hafifliğine kavuşmasını istiyorum.

Belki hiçbirimiz gerçekten çocukluğumuza geri dönemeyeceğiz…
Geçen zaman geri gelmeyecek.
Eski sokaklar, eski sesler, eski insanlar belki artık yok.
Ama yine de içimizde yaşayan küçük bir çocuk var.
Bazen bir şarkıda, bazen eski bir fotoğrafta, bazen yağmur kokusunda sessizce ortaya çıkan o masum çocuk hâlâ bizimle.

Ve ben biliyorum ki…
İçimdeki o küçük çocuk tamamen kaybolmadığı sürece umut da kaybolmayacak.
Çünkü insanın gerçek benliği belki de çocukken sahip olduğu o saf kalbin içinde saklıdır.

Bu yüzden bugün, sadece bir günlüğüne bile olsa, yeniden çocuk olmak istiyorum…
Korkuların değil hayallerin büyük olduğu o güzel günlere dönmek istiyorum.

Çünkü insan bazen büyüse de, kalbinin en güzel yanı hep çocuk kalır…

…….

Bu satırları yazarken aslında biraz kendimi yazdım… Belki hepimiz büyüdük ama içimizde hâlâ küçücük, masum bir çocuk yaşamaya devam ediyor. Bu yazıyı okuyan herkesin içinde kaybolmayan o güzel çocuğa sarılabilmesi dileğiyle…