İnsan bazen yalnız olduğunu sanır…
Oysa bir yerlerde, hiç haberi olmadan onu kalbinin en güzel yerinde taşıyan biri vardır…
Belki de şu an, gecenin sessizliğinde birileri sizin adınızı kalbinin en derin yerine saklıyordur…
Belki siz, hayatın koşuşturması içinde sıradan bir gün yaşadığınızı düşünürken, bir başka yürek sizi düşünmeden tek bir dakika bile geçiremiyordur…
Belki de hiç farkında olmadan bir çift göz, kalabalıkların arasından yalnızca sizi seçiyor, sizi görmekle huzur buluyordur…
Kim bilir…
Belki bir şehir ışığının altında, bir pencere kenarında oturan biri, dalgın dalgın gökyüzüne bakarken sizi hayal ediyordur…
Belki yağmurlu bir akşamda cama düşen damlaların arasına sizin isminizi fısıldıyordur…
Belki de içinizde açıklayamadığınız o tarifsiz sıcaklık, bir yerlerde sizi seven bir kalbin sessiz duasıdır…
İnsan bazen her şeyin yalnızca gördüklerinden ibaret olduğunu sanıyor…
Oysa görünmeyen duygular vardır…
Söylenemeyen cümleler…
Cesaret edilemeyen sevgiler…
Ve sessizce büyüyen özlemler…
Belki de size karşı hissettiklerini söyleyemeyen biri vardır…
Yanınıza geldiğinde heyecandan kelimeleri birbirine karışan…
Gözlerinize bakınca kalbi hızla çarpan…
Sizin fark etmediğiniz küçücük anları bile ömrünün en güzel hatırası yapan biri…
Belki bir adam, deniz kıyısında yürürken ayak izlerinin yanına sizin hayalinizi bırakıyordur…
Belki bir kadın, gece uyumadan önce gözlerini kapatıp sizin sesinizi düşlüyordur…
Belki bir şarkının en güzel yerinde aklına siz geliyor,
belki bir şiirin en kırık mısrasında sizi buluyordur…
Ve belki de en güzeli…
Siz kendinizi yalnız hissederken bile, birilerinin kalbinde en özel yerde duruyorsunuzdur…
Ama ne garip değil mi?
İnsan bazen kendisini seven gözleri göremiyor…
Çünkü hayatın yorgunluğu, kırgınlıkları ve korkuları ruhumuzun üstüne ince bir sis gibi çöküyor…
Biz de o sisin içinde kaybolup gidiyoruz…
Oysa belki biraz yavaşlasak…
Biraz kalbimizi dinlesek…
Biraz daha içten baksak insanlara…
Sessiz sevgilerin ayak seslerini duyabiliriz…
Belki de bazı aşklar bağırmak için değil,
sessizce hissedilmek için vardır…
Belki bazı insanlar “seni seviyorum” diyemez ama gözleriyle bir ömür anlatır…
Ve belki de gerçek sevgi,
gürültülü cümlelerde değil,
sessizce bekleyen sadık bir kalpte saklıdır…
Kim bilir…
Belki de şu an, birileri sizi hayal ederek uykuya dalıyordur…
Belki bir kalp, sizin adınızı her attığında biraz daha hızlanıyordur…
Belki de kader, zamanı geldiğinde sizi o gizli sevdayla karşılaştırmak için sabırla bekliyordur…
Bu yüzden güzel insan…
Kalbinizin kapılarını tamamen kapatmayın…
Çünkü bazen en güzel aşklar,
hiç ummadığınız bir anda,
hiç beklemediğiniz bir yerden gelir…
Ve insanın hayatını bir bakışla değiştiren o mucize,
belki de tam şu anda size doğru yürüyordur…
Ve belki de bir gün,
sizi sessizce seven o gözlerle karşılaştığınızda,
içinizde uzun zamandır eksik kalan o huzurun aslında bir insana ait olduğunu anlayacaksınız…
……
İnsan ister istemez durup düşünüyor… Acaba gerçekten fark etmediğim bir yerde, beni seven biri var mı? diye. Belki vardır, belki yoktur, bunu bilmek kolay değil. Ama kesin olan bir şey var. İnsan bazen en çok da görülmediğini düşündüğü anlarda bile birinin kalbinde bir yere dokunmuş olabiliyor. Bunu hiç fark etmeden yaşamak da mümkün. Yine de ben şuna inanıyorum. Sevgi sadece bir yerde bekleyen bir şey değil. Biraz da bizim etrafımıza nasıl baktığımızla, kimlere nasıl yaklaştığımızla şekilleniyor. Bazen biz de bir başkasının hayatında fark etmeden o “özel kişi” oluyoruz. O yüzden belki de en doğrusu, hayatı biraz daha açık gözle ve açık kalple yaşamak… Ama hayal kurmayı da tamamen bırakmadan. Kim bilir, belki gerçekten bir yerde bir kalp bizi düşünüyordur. Ama olmasa bile, bir gün bir yerde karşılaşacağımız gerçek bir bağ için kendimizi kapatmamak en güzeli.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yap!