Bir şiir istedin benden…
Oysa ben seni
şiirlerden önce sevdim.
Bir akşamın sessizliğinde
adını içimden geçirirken anladım;
bazı isimler söylenmez,
kalbin en derin yerine yazılır.
Sana bir şiir yazmak zor,
çünkü hangi kelimeye dokunsam
ucunda sen varsın.
Gece desem,
gözlerin düşüyor aklıma.
Özlem desem,
yolların geliyor aklıma.
Aşk desem…
Susuyorum.
Çünkü seni anlatmaya
bir ömrün kelimeleri yetmez.
Ben seni
gelmediğin akşamlarda bekledim,
söylemediğin cümlelerde duydum,
uzaklığın kadar yakın
bir yerde sakladım.
Bazen bir şarkının içinde,
bazen gecenin tam ortasında,
kimsenin bilmediği
bir sızı gibi…
Sen belki bilmiyorsun,
ama ben seni
en çok sustuğum yerden sevdim.
Şimdi diyorsun ki:
“Bir şiir yaz benim için…”
Keşke bilsen;
benim sana yazdığım şiir
kalemimde değil artık.
Kalbimin bir yerinde,
adını koyamadığım
bir ömür gibi duruyor.
Ve eğer bir gün sorarsan,
“Bu şiir kimin?” diye…
Adını söylemem.
Sen anlarsın.
Çünkü bazı aşklar
ismiyle değil,
sessizliğiyle tanınır.
…
Bu şiir, bir anın, bir hissin ve belki de adı konulmamış bir duygunun içimde bıraktığı izden doğdu. Aslında belirli bir şeyi anlatmak için değil, bazı duyguların insanın içinde nasıl sessizce büyüdüğünü kelimelere bırakmak için yazıldı. Kimin için olduğunu söylemeye gerek yok; bazı şeyler açıkça anlatılmadığında daha güzel kalıyor.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yap!