Bir Kitabın Sabır Hikâyesi

Derler ki bazı kitaplar bir ömür raflarda bekler. Çünkü onları okuyacak kişi henüz gelmemiştir. Bazı kadınlar da böyledir, yanlış ellere denk gelir, yarım bırakılır, yanlış anlaşılır. Ama yine de içlerinde, bir gün gerçekten anlaşılacaklarına dair sessiz bir umut taşırlar.

Yaşlı kitapçı dükkânının en üst rafında duran o kitap, yıllardır bekliyordu.

Kapaktan bakıldığında sıradan görünüyordu belki ama sayfalarının arasında sevinçler, hayal kırıklıkları, umutlar ve yarım kalmış cümleler saklıydı. Tıpkı bir kadın gibi…

Kimileri gelip onu eline aldı. Kapağını açtı, birkaç sayfa çevirdi ve hiçbir şey söylemeden yerine bıraktı. Bazıları sadece dış görünüşüne baktı; rengini, kalınlığını, cildini değerlendirdi. İçindeki hikâyeyi öğrenmeye hiç zahmet etmediler.

Bazıları ise onu okumaya başladı. İlk bölümlerde heyecanlandılar, merak ettiler. Fakat hikâye derinleştikçe sabırsızlandılar. Kitabın gerçek yüzünü görmek yerine kolay olanı seçip yarım bıraktılar.

Bir adam vardı, kitabın arasına bir ayraç koydu.“Sonra devam ederim,” dedi.
Ama o ayraç zamanla kayboldu.

Kitap rafın bir köşesinde unutuldu. Tozlandı, bekledi ve sessizleşti.

Bir başkası geldi.

Boş sayfalar aradı içinde. Kendi hikâyesini yazmak istedi. Kitabın anlattıklarını dinlemek yerine ona ne olması gerektiğini anlatmaya çalıştı. Sayfalara kendi isteklerini yazdı, kendi kurallarını koydu.

Fakat hiçbir zaman kitabı gerçekten okuyamadı.

Yıllar geçti.

Kitap, her gelenin elinde biraz daha yıprandı ama içindeki hikâye eksilmedi.

Çünkü bazı kitaplar okunmasa da değerini kaybetmezdi.

Sonra bir gün biri geldi.

Diğerleri gibi acele etmedi.

Kitabı raftan yavaşça aldı.

Kapağını açtı ve ilk sayfadan okumaya başladı.

Okudukça şaşırdı.

Mutlu bölümlerde gülümsedi, hüzünlü satırlarda durup düşündü. Bazı sayfalar gözlerini yaşarttı, bazıları ona cesaret verdi.

Kitabın kusurlarını da gördü, eksik kalan yerlerini de.

Ama ilk kez biri, onu değiştirmeye çalışmadan anlamaya çalışıyordu.

Sayfalar ilerledikçe kitap da sanki yeniden canlandı.

Çünkü ilk kez biri sadece hikâyenin güzel yerlerini değil, bütününü seviyordu.

Son sayfaya geldiğinde kitabı kapatmadı.

Aksine göğsüne bastırdı ve gülümsedi.

“Bu kitap,” dedi, “okuyup bitireceğim bir şey değil. Dönüp dönüp yeniden okuyacağım bir yol arkadaşı.”

O günden sonra kitap artık rafta beklemedi.

Sayfaları yine aynıydı.

Yaraları yine yerindeydi.

Ama artık onları birlikte okuyabileceği biri vardı.

Ve sonunda anladı ki mesele herkes tarafından okunmak değildi.

Mesele, bir gün gerçekten okuyacak kişiyi bulmaktı.

Çünkü bazı kitaplar herkes için yazılmaz.

Bazı kitaplar, onları anlayacak tek bir okuyucu için saklanır.

Ve bazen bir hikâyenin sonu, birinin onu ilk kez gerçekten okumasıyla başlar.

………

Çünkü sevginin insanı kusursuz yapmak değil, kusurlarıyla birlikte kabul etmek olduğunu sessiz ama etkili bir şekilde anlatıyor. Ve bu satırlar, bir gün gerçekten anlayacak olanlara, kalemimden değil kalbimden yazılmıştır. Belki de en çok, anlaşılmayı bekleyen kalpler içindir. Umarım bu satırlar, sizi gerçekten okuyacak güzel kalplere ulaştırır.