Aşkın Yükü Değil Huzuru

Bazı arayışlar insanı birine götürmez, kendine yaklaştırır. Belki de gerçek aşkı bulmak, önce huzurun sesini tanıyabilmektir.

Gerçek aşk, omuzlara yüklenen bir sorumluluk değil, insanın ruhuna sessizce konan bir huzurdur. Hayatın yükü zaten yeterince ağırdır. Sevginin de taşınması gereken bir külfete dönüşmesi, iki kalbi birbirine yaklaştırmaz, yalnızca aralarındaki sessizliği büyütür. Bu yüzden bir yürekte kusursuzluğu değil, samimiyeti aramak gerekir. Çünkü insanı yaşatan, hatasız olmak değil, sevgisini korkmadan verebilmektir.

Ne gariptir ki bazı insanlar, sevgisizliğin yavaş yavaş alışkanlığa dönüştüğü ilişkilerde yıllarını bırakır. Eksik kalan ilgiye alışır, söylenmeyen güzel sözleri kader sanır. Oysa sevgi, yokluğuyla değil, varlığıyla büyütür insanı. Hepimiz, bizi gördüğünde gözleri ışıldayan, “Nasılsın?” diye sorarken cevabımızı gerçekten merak eden bir yüreğin yanında olmayı hak ederiz.

Sevgi dolu insanlar, hayatın görünmeyen mimarlarıdır. Bir sabah bırakılan küçük bir not, ansızın gelen bir mesaj, tam zamanında uzanan bir el ya da sessizce paylaşılan bir bakış… Bazen insanın içindeki bütün karanlığı dağıtmaya bunlar yeter. Çünkü en güçlü görünen kalpler bile, derinlerinde anlaşılmayı bekleyen sessiz bir çocuğu saklar.

Aşkı çoğu zaman yalnız kalmamakla, aynı çatı altında yaşamakla ya da birlikte geçirilen yıllarla karıştırırız. Oysa gerçek sevgi, içinde fırtınalar koparan değil, fırtına dindikten sonra denize huzur bırakan rüzgârdır. Varlığı insanın içine iyi gelir. Yanında kimse kendisi olmaktan korkmaz, sevgiyi dilenmez, değerini kanıtlamak için yorulmaz.

Belki de çağımızın en büyük yoksulluğu, duygularını gizlemeyi güç sanan insanların çoğalmasıdır. Oysa sevmenin cesareti, susmanın kolaylığından daha büyüktür. Kayıtsızlık görünmez bir zırhtır, sevgi ise bütün zırhları çıkarıp kalbini olduğu gibi uzatabilmektir. Gerçek cesaret, tam da o anda başlar.

Hayat, ertelenmeyecek kadar kısa, sevgi ise eksik yaşanamayacak kadar değerlidir. Bu yüzden insan, sevgiyi ağır bir görev gibi gören değil, her sabah yeniden seçen bir yüreğin yanında yürümelidir. Çünkü aşk, mecburiyetle değil, gönüllü bir sadakatle güzelleşir.

Ve gün gelir, hafızadan hediyelerin değeri silinir. Kusursuz cümleler unutulur. Geriye yalnızca bir his kalır.  Bir insanın yanında kendini nasıl hissettiğin…

Belki de ömrün en büyük talihi, gururunu sevgisinin önüne koymayan, sevgiyi oyunlara dönüştürmeyen ve kalbini saklamadan uzatabilen bir yüreğe rastlamaktır.

Çünkü gerçek aşk, hayatımıza gürültüyle girmez. Sessizce gelir. Bir pencereye düşen sabah ışığı gibi, bir yaranın üzerine serilen ince bir merhamet gibi, varlığını ispat etmeye çalışmadan insanın içine yerleşir. Geldiği yerde eksik kalan sesleri tamamlar, yorulan kalplere dinlenecek bir mevsim bırakır.

Ve belki de aşkın en güzel hâli budur.
İnsanı değiştirmeye çalışmayan,
yalnızca olduğu gibi seven…
Çünkü insanın kalbinde ömür boyu kalan, en büyük sevgiler değil,  yanında kendini en çok evinde hissettiren sevgilerdir.

…….

Buraya yazdıklarım uzun uzun düşünüp kurguladığım cümleler değil. Hayatın içinde sessizce biriken, bazen içimde büyüyen küçük hislerin kelimelere dökülmüş hâli.Dilerim okuyan herkes bu satırlarda kendi kalbine dokunan bir yer bulur. Çünkü bazen bir cümle, anlatmaktan çok hatırlatır, nasıl sevilmek istediğimizi, nasıl sevmek istediğimizi… ve belki de en çok, içimizde hep var olan ama zamanla unuttuğumuz duyguları.