Artık Yaşama Sırası Bende

Bazı yolculuklar bir yere varmak için değil, insanın kendine dönmesi için başlar… Ve benim yolculuğum tam da şimdi başlıyor.

Bugün tam da olmam gereken yerdeyim…
Belki yolun sonunda değilim,
Belki hâlâ öğreneceklerim, düşe kalka yürüyecek yollarım var.
Ama ilk kez kendime bu kadar yakınım.

Artık kimin ne düşündüğünün,
Kimin beni onaylayıp onaylamadığının önemi yok.
Çünkü yıllarca başkalarının gözlerinde değer ararken,
Kendi kalbimin sesini duymayı unutmuşum.

Şimdi içimde uzun zamandır bekleyen o sessiz bahçeye dönüyorum.
Yorgun düşen ruhumu dinlendirmeye,
Kırılan yanlarımı sevgiyle onarmaya,
Kendimi yeniden keşfetmeye gidiyorum.

Ne birilerine güzel görünmek için,
Ne de başkalarının beklentilerine yetişmek için yaşayacağım artık.
Yüzümdeki gülümseme gerçek olacak,
Mutluluğum başkalarının iznine bağlı olmayacak.

Doğru da yapsam benim olacak,
Yanlış da yapsam benim…
Çünkü bu hayat benim hikâyem,
Ve artık kalemini kendi ellerime alıyorum.

Yıllar geçti…
Ne çok sevdim…
Bazen bir insanı,
Bazen bir hayali,
Bazen de hiç gerçekleşmeyecek umutları…

Öyle çok sevdim ki,
Kendimi unuttuğum zamanlar oldu.
Bir başkasının mutluluğunu,
Kendi mutluluğumun önüne koyduğum günler oldu.

Çok sevmenin bedelini bazen gözyaşlarıyla ödedim.
Bazen susarak,
Bazen affederek,
Bazen de hak etmediğim yükleri omuzlayarak…

Suçlu olmadığım hâlde özür dilediğim günler oldu.
Sırf kırılmasınlar diye kendimden vazgeçtiğim zamanlar…
Şimdi dönüp bakınca anlıyorum,
İyi kalpli olmak başka,
Kendini yok saymak başka şeymiş.

Ama artık geçmişe kızmıyorum.
Çünkü beni ben yapan,
Biraz da o kırgınlıklar,
O yaralar,
O hatalar oldu.

Bugün geriye baktığımda,
Pişmanlıklarımı görüyorum ama utanmıyorum.
Çünkü onlar benim yürüdüğüm yolların izleri.
Onlar sayesinde bugün olduğum kişiyim.

Artık kendimi yargılamayacağım.
Geçmişimin yükünü sırtımda taşımayacağım.
Olması gereken oldu,
Bitmesi gereken bitti.

Şimdi önümde yeni bir mevsim var.

Sabah kahvemi huzurla içebileceğim,
Gün batımını acele etmeden izleyebileceğim,
Yağmuru dinlerken içimi saran sessizliğin tadını çıkarabileceğim bir hayat istiyorum.

Küçük mutlulukları yeniden fark etmek istiyorum.
Bir çiçeğin açışını,
Bir dostun samimi gülüşünü,
Gökyüzündeki yıldızları,
Denizin kokusunu…

Çünkü mutluluk bazen büyük zaferlerde değil,
Ruhunu dinlendiren küçücük anlarda saklıdır.

Ve belki bir gün…
Kalbime dokunacak güzel bir sevgi de çıkar karşıma.
Ama artık eksik yanlarımı tamamlasın diye değil,
Hayatıma güzellik katsın diye severim.

Çünkü öğrendim,
İnsan önce kendine yuva olmalı.
Önce kendi kalbinde huzuru bulmalı.

Bugün artık yaşama sırası bende.

Kırgınlıklarımı geride bırakıp,
Kendime daha şefkatli davranmanın zamanı geldi.

Bugün kendimi seçiyorum.
Hayatı seçiyorum.
Huzuru seçiyorum.

Ve bundan sonra,
Kim nasıl yaşarsa yaşasın…

Ben kalbimi yormadan,
Ruhumu incitmeden,
Sevgiyle, umutla ve zarafetle yaşayacağım.

Çünkü yıllarca herkese yetişmeye çalıştım.

Şimdi sıra bende…

Mutlu olmaya,
Huzur bulmaya,
Kendimi sevmeye…

Ve hayatın bana sunduğu bütün güzellikleri,
Korkmadan,
Ertelemeden,
Yürek dolusu yaşamaya…

Çünkü artık başkalarının hikâyesinde bir figüran olmak istemiyorum.
Kendi hikâyemin kahramanı,
Kendi kalbimin misafiri,
Kendi hayatımın sahibi olmak istiyorum.

Ve bu kez…

Hiç kimseden izin almadan,
Hiç kimseye kendimi kanıtlamadan,
Sadece içimden geldiği gibi yaşayacağım.

Çünkü artık yaşama sırası bende…
Ve bu defa,
Hayatı kaçırmayacağım.

Bu kez yarım kalmayacağım.
Bu kez kendimden vazgeçmeyeceğim.

Ve ben,
Hayatı bütün kalbimle karşılamaya hazırım. 


…….

Bu satırları yazarken aslında kendime de hatırlattım. Hayat, sürekli güçlü görünmeye çalışmak değil, bazen durup kendini dinleyebilmektir. Eğer bu yazıyı okurken kendinizden bir parça bulduysanız, lütfen kendinizi ertelemeyin. Başkalarına gösterdiğiniz sevgiden, anlayıştan ve şefkatten birazını da kendinize verin. Unutmayın, insan önce kendi kalbinde huzuru bulmalı. Çünkü kendine iyi gelen bir insan, hayata da daha güzel bakar. Hepimize kalbimizi yormadan, ruhumuzu incitmeden yaşayabileceğimiz günler diliyorum.
Sevgiyle…