Adsız

Aşkın rengi yok. Mavi değil, sarı değil, kırmızı değil… İçte yanan bir yangın sadece.

Ad koyma. Bazı şeylerin adı yoktur.
Ad koyduğun her şey eksilir.

Tarif etmeye kalkma
yön versen bulunmaz.
Ne yön vardır ne çıkış.
Bazen insan
sadece susarak anlar kendini.

İyisi mi yaşa.
Gelişine, gidişine aldırmadan.
Tarifi kader belirler zaten.
Sen sadece yürürsün
ve bazen yürürken kaybolursun.

Endişe kalbi içten çürütür.
Zamanın sayılı, her tik tak
bir parça daha eksiltir seni.
Ama yine de yaşarsın.

Yaz. Gönlünden geçenleri içine atma.
Yaz ama kilitleme. Çünkü insan
en çok söyleyemediklerinde ağırlaşır.

Dün yok. Yarın garanti değil.
Elinde sadece şimdi var
ve çoğu zaman
onu fark etmeden kaçırırsın.
Geçmişe takılmadan,
geleceğe sığınmadan
şimdiyi yaşa.

Düştüğün yerden kalk.
Ama bu kez biraz kırık kalk.
Çünkü herkes yaralıdır,
sadece göstermeyi bilmez.

Her nefeste yeniden doğ.
Ruhunu, fani korkulara hapsetme.
Ruh özgür değilse
beden, nefes alan bir kalabalıktır.

Aşk kuralları siler.
Düzen dediğin çoğu zaman
korkunun kılığıdır.
Ama insan yine de tutunur
çünkü dağılmaktan korkar.

Gece gelir… Korku büyütürsen yutar.
Ama bazen insan
kendi karanlığında
kendini bulur.

Zaman merhem gibi geçer.
Geçmişin ızdırabına değil,
geleceğin umuduna tutun.
Ve yak son sigaranı
beklettiğin kavuşmalara.

Sonra dediğin her şey
bir gün “keşke”ye dönüşür.

Mesafe bir hikâye.
Kalp yakınsa her şey yakındır.
Ama bazen en yakın kalp bile
en uzağa düşer.

Koşmayı bırak.
Hiçbir şey seni gerçekten beklemiyor
ama sen yine de umut ediyorsun.

Ve unutma.. 
Ömür ertelenmez. İnsan en çok
kendini ertelediğinde kaybolur.