Eşik

Kapının önünde durdum uzun süre
Ne içerisi bendim
Ne dışarısı

Eşiğinde bir gölgeydim yalnızca
Adımı koyamadığım bir yerde
Yarım kalmış bir cümle gibi

Elim tokmağa değdiğinde
Bir geçmiş ürperdi içimde
Sessiz, ağır ve kırılgan

Çocukluğum geçti arkamdan
Tozlu ayak izleriyle
Bir şey söylemek ister gibi
Ama sustu

Açsam
Dağılacak sandım yıllar
Kırılacak aynalar gibi
Paramparça

Açmasam
Eksik kalacaktı içimde bir şey
Adını koyamadığım
Ama her gece büyüyen

Kapı sustu
Ben sustum
Zaman geçti aramızdan

Bir rüzgâr geldi sonra
Uzaklardan, tanımadığım
Yüzüme dokundu hafifçe
Sor dedi
Kendine, neden bekliyorsun?

Gözlerimi kapadım
İçimde bir oda daha açıldı
Kapısından korktuğum

Ve anladım
Asıl kilit dışarıda değilmiş
Kendi içimde saklıymış

Elim titredi
Ama bu kez korkudan değil
Bir şeylerin değişeceğini bilmekten

Kapıyı araladım usulca
Ne büyük bir gürültü oldu
Ne de dünya değişti bir anda

Sadece
İçeriye biraz ben girdim
Dışarıya biraz ben çıktım

Ve anladım
Bazı kapılar
Açılmak için değil
İnsanı kendine getirmek için var

Bazı eşikler
Geçilmek için değil
Durup kim olduğunu hatırlamak için

Kapı hâlâ orada
Ama artık
Ben orada  değilim.