Sessiz Koridorlarda Yankılanan Acı

Bir okulun kapısından içeri girildiğinde duyulması gereken ses bellidir:

çocukların neşesi, zilin telaşı, öğretmenlerin umut dolu sesi, koridorlarda yankılanan kahkahalar…

Oysa son günlerde bu seslerin yerini sirenler, gözyaşları ve tarifsiz bir sessizlik aldı.

Türkiye’de art arda yaşanan okul saldırıları, yalnızca haber bültenlerinde geçen birkaç satırlık olay değildir. Bu saldırılar, toplumun vicdanında derin izler bırakan, her anne babanın yüreğine korku düşüren acı olaylardır. Çünkü okul dediğimiz yer, çocukların hayata hazırlandığı en güvenli liman olmalıdır. Bir çocuğun kendini en güvende hissetmesi gereken yer sınıfı, sırası, arkadaşlarının yanı ve öğretmeninin gölgesidir.

Bugün ise birçok aile çocuğunu okula uğurlarken içten içe bir endişe taşıyor.

“Acaba bugün güvende olacak mı?” sorusu, hiçbir anne babanın zihninden geçmemeliydi.

Bu yaşananlar bize yalnızca güvenlik açığını değil, daha derin bir toplumsal yarayı da gösteriyor. Şiddet, çoğu zaman görünmeyen sessizliklerde büyür. Duyulmayan bir çocuğun çığlığında, fark edilmeyen bir yalnızlıkta, bastırılmış öfkede filizlenir. Bazen bir öğrencinin suskunluğu, bazen içine kapanıklığı, bazen öfkesinin ardında yardım isteyen sessiz bir ruh vardır.
 

Belki de asıl sormamız gereken soru şudur:

Biz çocuklarımızı gerçekten ne kadar dinliyoruz?

Eğitim sadece ders anlatmak değildir; bir gencin ruhunu anlamak, onu fark etmek, kırgınlığını görmek, yalnızlığını hissetmektir. Okullar sadece akademik başarı merkezleri değil, aynı zamanda merhametin, iletişimin ve insan olmanın öğretildiği yerlerdir.

Bugün kaybettiğimiz şey yalnızca canlar değildir. Aynı zamanda güven duygumuz, toplumsal huzurumuz ve çocukların masumiyetine dair inancımız da yara almıştır.

Fakat her yara, doğru ilgiyle iyileşebilir.

Şimdi yapılması gereken, yalnızca duvarlara daha fazla kamera yerleştirmek değil; kalplere daha fazla anlayış yerleştirmektir. Çocukları dinleyen aileler, öğrencileri fark eden öğretmenler, güçlü psikolojik destek sistemleri ve şiddeti değil sevgiyi büyüten bir toplum inşa etmek zorundayız.

Çünkü bir ülkenin geleceği, okul koridorlarında yürüyen çocukların gözlerindeki umut kadar güçlüdür.

Ve o umut asla kararmamalıdır.