Bazı şeyler insanın içinde sessizce olur.
Ne büyük bir kopuşla, ne de keskin bir kararla…
Sadece yavaş yavaş, fark etmeden.
Ben de öyleyim bir süredir.
Eskiden içimde sürekli konuşan o ses artık daha az çıkıyor.
Sormuyor eskisi kadar,
ısrar etmiyor, zorlamıyor.
Sanki o da yoruldu.
Bir zamanlar içimde büyüttüğüm bir şey vardı.
Adını koyamadığım ama vazgeçemediğim…
Belki bir ihtimaldi,
belki sadece inanmak istediğim bir şey.
Ama gerçekti benim için.
Bekledim.
Uzun süre…
Ne için beklediğimi tam bilmeden,
sadece içimde eksik kalan bir şey tamamlanır gibi diye.
Zaman geçti.
Gerçekten geçti.
Ama herkesin dediği gibi iyileştirmedi her şeyi.
Sadece bana şunu öğretti:
Bazı şeyler geçmiyor,
insan sadece onlarla yaşamayı öğreniyor.
İşte kabullenmek de tam burada başlıyor galiba.
Bir gün uyanıp “bitti” demiyorsun.
Bir sabah kalkıp her şeyi unutmuyorsun.
Sadece artık eskisi gibi hissetmediğini fark ediyorsun.
Ben de artık zorlamıyorum.
Ne zamanı, ne kendimi, ne de içimde kalan o şeyi.
Orada durmasına izin veriyorum.
Çünkü anladım ki…
her şey olmak zorunda değil.
Her duygu karşılık bulmak zorunda değil.
Ve her bekleyiş bir sonuca varmak zorunda değil.
Sessizce kabullenmek,
aslında pes etmek değilmiş.
Sadece gerçeğe direnmemekmiş.
Ama en garibi şu
içimde hâlâ bir yer,
çok derinde bir yer…
onu sevmeye devam ediyor.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yap!