Bazen bir insanı anlatmaya kelimeler yetmez… sadece hisler konuşur.
Çünkü bazı sarılmalar vardır,
İnsana yeniden iyi hissettirir hayatı…
Hiçbir şey söylemeden bile
“Yalnız değilsin” diyebilir…
Ben sarılmaları seviyorum…
Ama öyle herkesin sarılması değil,
İçinde huzur taşıyan,
Kalbime sessizce dokunan senin sarılmalarını seviyorum…
Sebepsiz yere ansızın gelen,
Hiçbir şey demeden “Buradayım” diyebilen sarılmalarını…
Zamanı susturan,
Dünyayı birkaç dakikalığına unutturan o güzel sarılmalarını seviyorum…
Çünkü senin sarılışın başka bir his…
İnsan kendini ilk kez gerçekten güvende hissediyor.
Sanki bütün kırgınlıklar bir anda susuyor,
İçimdeki fırtınalar diniyor…
Ve o an, sadece kalp atışlarımız konuşuyor…
Ben en çok da
Gözlerimi kapattığımda içimi ısıtan sarılmalarını seviyorum.
Başımı omzuna koyduğumda
Hayatın bütün yorgunluğunu unutturan o huzuru…
Sanki bütün dünya durmuş da
Bir tek kalbimiz atıyormuş gibi hissettiren anları…
Çünkü sarılmak bambaşka bir şeydir…
Bir bakıştan daha derin,
Bir öpücükten daha anlamlıdır bazen…
Kelimelerin anlatamadığını anlatır.
İnsan “Seni seviyorum” diyemediğinde
Bir sarılma her şeyi sessizce anlatabilir…
Bir öpücük tenine değer belki,
Ama senin sarılışın ruhuma dokunuyor…
İçimdeki korkuları yavaşça susturuyor,
Eksik kalan yanlarımı tamamlıyor…
Ve sana yakın olmak…
Nefesini hissetmek,
Kalp atışlarını kendi kalbimle aynı ritimde duymak…
İşte aşk bazen tam da budur.
Senin kollarında
Kendimi evimde hissetmektir…
Belki de bu yüzden
Sana sarılmayı bu kadar çok seviyorum…
Özellikle de hiçbir sebebi yokken gelenleri…
Ansızın başlayan,
Uzun uzun bitmeyen,
İçinde sevgi taşıyan o masum sarılmaları…
Çünkü bazı insanlar konuşarak değil,
Sarılışlarıyla sever…
Ve belki de bir insanın gerçekten huzur bulduğu yer, sevdiğinin kollarıdır…
Çünkü senin sarılışın
“Geçer” diyor sessizce,
“Yanındayım” diyor hiçbir kelime kullanmadan…
İnsan bazen sadece sarılınca iyileşiyor…
Kalbinin yükü hafifliyor,
Ruhu derin bir nefes alıyor…
Ve o an anlıyor;
Bazı sevgiler anlatılmıyor,
Sadece hissediliyor…
İşte bu yüzden
Senin sarılmalarını seviyorum…
İçten gelen,
Samimiyeti kalbime dokunan,
Ruhumda iz bırakan o güzel sarılmalarını…
Çünkü gerçek sevgi bazen
Tek bir cümlede değil,
Sımsıkı bir sarılışın içinde saklı oluyor…
Ve belki de ben
Kendimi en çok,
Senin kollarında kaybolduğum o sessiz anda sevildiğimi hissediyorum…
Ve belki de aşk dediğimiz şey,
Birinin kollarında hiçbir şeyden korkmadan durabilmektir…
Kalbinin en sessiz yerinde bile
“İyi ki varsın” hissini taşıyabilmektir…
Çünkü ben,
Sevilmenin en güzel halini
Sen bana sarıldığında hissediyorum…
……
Bu satırları yazarken aslında sadece sarılmayı anlatmak değil, bir insanda huzur bulmayı, güvende hissetmeyi ve hiçbir şey söylemeden anlaşılmayı anlatmak istedim.
Çünkü bazen insanın içini en çok, sevdiğinin sessizce sarılışı iyileştiriyor… 🤍
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yap!