Bir sahil kenarında, günün en yavaş saatinde oturuyorduk. Deniz, sanki konuşmayı unutmamış ama kelimeleri yutmuş gibiydi, sadece dalgalarla fısıldıyordu.
Rüzgâr saçlarını karıştırırken, ikimiz de uzun süre konuşmadık. Bazen sessizlik, en doğru cümle olurdu zaten.
Ufka bakarak hafifçe gülümsedim.
Biliyor musun, dedim, sanki bu an hiç bitmesin istiyorum.
O ise gözlerini denizden ayırmadan cevap verdi.
Bitmeyen şeyler bazen insanı korkutur.
Bu cümle aramıza ince bir gölge gibi düştü. Ama gölge bile sahilde güzeldi, güneşin son kırıntılarıyla birlikte.
Bir süre sonra rüzgâr daha serin esmeye başladı. Deniz koyulaştı, sanki yaklaşan bir şeyi hissediyormuş gibi.
Neredeyse fısıldar gibi sordum.
Ölünce… sevemezsem seni diye düşünüyor musun hiç?
Hava bir anda ağırlaştı. Sanki dalgalar bile yavaşladı.
Başını hafifçe eğdi.
Böyle şeyleri düşünmek bile içimi sıkıyor, dedi. Ama bazı sevgiler var ya… zamanın dışına taşmak ister.
Gözlerimi ondan kaçırmadan devam ettim.
Ben bazen düşünüyorum… Ölünce bile seni sevebilir miyim diye. Ya da bir gün hiç sevememiş gibi olur muyum.
Güneş, suyun üstünde son kez kırık bir altın çizgi bıraktı. Sanki gökyüzü bu soruya cevap vermek istememişti.
Bana döndü, sesi yumuşadı.
Eğer bir gün ölünce sevemezsem diye korkarsam… belki de bu, seni gerçekten sevdiğim içindir. Çünkü kaybetmek fikri bile ağır geliyor.
Gülümsedim ama gözlerim ıslandı.
Ne garip, dedim. İnsan en çok en güzel anların içinde korkuyor.
Sessiz kaldık.
Dalgalar kıyıya vururken, aramızdaki sessizlik boş değildi, doluydu. Söylenmemiş cümlelerle, yarım kalmış ihtimallerle, hiç bitmesin istenen bir manzarayla…
Ve o sahilde, gün yavaşça geceye devrilirken, tek gerçek şey şuydu.
Bazı sevgiler konuşulmaz, sadece manzaraya karışır.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yap!