Ömrüm

Zamanın omzunda eskimiş bir hırka gibi duruyorum

Ne yana dönsem biraz daha eksiliyorum

Bir saat sesi düşüyor içime her akşam

Sanki ben değilim de, beden bir kor oluyor

Günler, avuçlarımda kum gibi dağılırken

Tutmak istedikçe daha çok kayıyor ellerimden

Kim çaldı benden bu kadar sessiz geçen yılları?

Ey zaman, sen mi büyüttün bu yorgunluğu içimde

Yoksa ben mi aceleyle beyhude tükettim bu ömrü?

Bir çocuk vardı içimde, hâlâ bir yerde saklı

Ama sesi yetim, hatırası öksüz

Ne baharlar eskisi gibi, ne kışlar tanıdık

Her mevsim biraz daha yabancı, biraz daha kırık

Bir ömür dedikleri şey, birkaç hatıradan ibaret

Geriye dönsem bile yol aynı, son aynı, ışık sönük