Affetmek Üzerine

Affetmek.

Duyulduğunda yumuşak, olgun ve neredeyse kutsal bir kelime gibi durur.
Sanki insanın büyüklüğünü kanıtlayan bir erdemmiş gibi.

Ama her kelime gibi, onun da bir ağırlığı vardır.

Bir akşamüstüydü.
Masanın üzerinde iki kahve vardı. Biri soğumaya başlamıştı, diğeri hiç dokunulmamıştı bile.

“Beni affeder misin?” dedi.

Sesinde bir kırılganlık vardı. Sanki uzun zamandır taşıdığı bir şeyi bırakmakla bırakmamak arasında kalmış gibi.
Ama gözlerine baktığımda, orada bitmiş bir şey değil, sadece üstü örtülmüş bir yorgunluk gördüm.

O an şunu düşündüm..
Affetmek her zaman iyileşmek gibi hissettirmiyor.
Bazen sadece devam edebilmek için susturulan bir şey oluyor.

Ve örtülen her şey, görünmez olsa da var olmaya devam ediyor.

Bu yüzden affetmek, herkese ve her şeye aynı şekilde dokunmuyor.
Bazı yaralar anlaşılmayı bekliyor, bazıları ise sadece görülmeyi.

Bir insan pişmanlığını taşıyorsa, yüzleşebiliyorsa,
o zaman affetmek bir kapı gibi gelebiliyor.
Ama pişmanlık yoksa, sadece tekrar eden bir döngü varsa…
orada affetmek, iyileşmekten çok kendini yeniden aynı yere bırakmak gibi.

Yine de affetmek sadece karşı tarafla ilgili bir şey değil.
Bazen insan affederek kendini hafifletiyor,
bazen affetmeyerek kendini koruyor.

İkisi de kendi içinde gerçek.

Çünkü bazı şeyler affedildiğinde değil, sınır çizildiğinde değişiyor.
“Bana bunu yapamazsın” demek de bir tür iyileşme aslında.

Ve bunu da zamanla anlıyor insan..
Her affediş bir yücelik değil,
her affetmeme de bir kin değil.

Bazen affetmek insanı büyütüyor,
bazen de olduğun yerden geri çekiyor.

O masada otururken bunu düşündüm.
Kahvenin soğuması gibi, bazı şeyler zamanla çözülmüyor. Sadece kalıyor.

Belki de en net hissettiğim şey şuydu.
Affetmek tek bir doğruya sığmıyor.

Ama insan, neyi neden taşıdığını bildiğinde anlam kazanıyor.

Ve belki de en önemli olan şey şudur..
Birini affetmekten önce,
o hikâyede kendini nerede bıraktığını hatırlamak gerekiyor.

…

Bu asla bir yargı değil, bir yaşanmışlığın içinden geçen düşünceler. Kimseye nasıl affetmesi gerektiğini söylemiyorum sadece affetmenin bazen nasıl hissettirebildiğini anlatıyorum. Herkesin yarası, sınırı ve taşıdığı yük farklı. Benim yazdıklarım sadece benim oradan nasıl geçtiğime dair. Senin hikâyen bambaşka olabilir. Ve bu da tamamen gerçek.